Αρχιτεκτονική ΑΠΘ: Η οικειοποίηση των χώρων της σχολής και η υποκρισία του Τμήματος

Η -εδώ και χρόνια- τάση μουσειοποίησης, νέκρωσης και αποστείρωσης του χώρου της σχολής, με κορυφαίο το παράδειγμα του κτιρίου Αβέρωφ, και σε συνδυασμό με λογιών-λογιών, μικρές ή μεγαλύτερες αποτυχημένες ενέργειες περιστολής του ασύλου (να θυμίσουμε το κόψιμο των περίπου 30 δέντρων στη σχολή, για να ελέγχεται καλύτερα ο χώρος εντός, από τις κάμερες και τις κατασταλτικές δυνάμεις εκτός, το κλείδωμα, με οξυγονοκόλληση της πύλης Στουρνάρη, το κλείσιμο όλων των αιθουσών, όπως η Τ12, «όταν πέσει ο ήλιος» ή ακόμα και τα σαββατοκυριακάτικα λόκ άουτ) ούτε τυχαία είναι, ούτε σκέψη ενός μόνο ανθρώπου.
Πόσω μάλλον όταν, τα ίδια πράματα συμβαίνουν ταυτόχρονα, και στην κατεύθυνση που βάζει το υπουργείο Παιδείας, τόσα χρόνια τώρα, σε όλες τις σχολές, ειδικά σε αυτές που πρωτοστατούν στους εκπαιδευτικούς και κοινωνικούς αγώνες των τελευταίων ετών, όπως η αρχιτεκτονική Θεσσαλονίκης. Διαβάστε το ενδιαφέρον αποκαλυπτικό κείμενο της επιτροπής αγώνα φοιτητών αρχιτεκτονικής_ΕΑΑΚ:

Το τριήμερο 25, 26 και 27 Φεβρουαρίου, έλαβε χώρα στην αρχιτεκτονική Θεσσαλονίκης το“συμπόσιο της κατοικίας”, ένα σύνολο συζητήσεων, εκθέσεων και εκδηλώσεων σχετικά με τη διδασκαλία των συνθετικών μαθημάτων κατοικίας, με καλεσμένους πασίγνωστους αρχιτέκτονες και καθηγητές αρχιτεκτονικής από όλες τις αρχιτεκτονικές σχολές της Ελλάδας. Μία από τις παράλληλες εκδηλώσεις του συμποσίου ήταν και το workshop με τίτλο “κατοικώντας στους διαδρόμους”, το θέμα του οποίου ήταν ο εμπλουτισμός των νεκρών διαδρόμων της σχολής με ξύλινες κατασκευές, οι οποίες θα λειτουργούσαν ως στάσεις σπάζοντας τη ροή της κίνησης και λειτουργώντας ως πυκνωτές της “ζωής στους διαδρόμους”.  Το workshop αυτό είχε αρκετά μεγάλη απήχηση μεταξύ των φοιτητών όπως φαίνεται και από τη μεγάλη συμμετοχή, και το αποτέλεσμα του ήταν ικανοποιητικό, καθώς άλλαξε σε σημαντικό βαθμό την εικόνα της σχολής, συμβάλλοντας έτσι στην εκ νέου οικειοποίηση του χώρου της σχολής από τους φοιτητές.

Όμως η εικόνα της σχολής ως ελεύθερου χώρου έκφρασης και δημιουργικότητας των φοιτητών μικρή σχέση έχει με την καθημερινότητα εκτός συμποσίου. Η εικόνα της σχολής τη μέρα των εγκαινίων αλλά και κατά τη διάρκεια του τριημέρου, θα μπορούσε να παρομοιαστεί με την Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004: ακόρεστη αίγλη, εντυπωσιασμός και φυσικά καμία σχέση με την πραγματικότητα … Αυτό εξηγείται πλήρως από το γεγονός ότι το Συμπόσιο ήταν μία τρομερή ευκαιρία προβολής του Τμήματος τόσο στους ακαδημαϊκούς κύκλους όσο και ευρύτερα, αναφορικά με την παραγόμενη έρευνα και τη διδασκαλία που παρέχει, αλλά και ως εκείνος ο ελεύθερος χώρος έκφρασης και δημιουργικότητας των φοιτητών, που δείχνει τις αναζητήσεις και το εξαιρετικό κλίμα ζωντάνιας και νέου πνεύματος που επικρατεί στη σχολή

Ωστόσο, η όψιμη ανακάλυψη από πλευράς Τμήματος της «κατοίκησης των διαδρόμων», της ελευθερίας έκφρασης και της δημιουργικότητας, είναι απολύτως υποκριτική. Οι αίθουσες της σχολής είναι μόνιμα κλειδωμένες με ελάχιστες εξαιρέσεις και ανοίγουν από καθηγητές μόνο κατά τη διάρκεια των μαθημάτων και έπειτα ξανακλείνουν. Το αποκορύφωμα ήταν κατά την περίοδο της εξεταστικής, όπου η σχολή ήταν σχεδόν άδεια από φοιτητές, σε αντίθεση με προηγούμενες εξεταστικές περιόδους, όπου οι φοιτητές δούλευαν κατεξοχήν μέσα στη σχολή. Το καθεστώς κλειδώματος των αιθουσών όλη την προηγούμενη περίοδο δεν άφηνε σε κανέναν αμφιβολίες για το αν κάποιος που θα πήγαινε στο πολυτεχνείο θα έβρισκε τελικά χώρο να δουλέψει. Αυτό συνεχίστηκε και μετά τις παρεμβάσεις μας στον πρόεδρο του τμήματος κ.  Παπακώστα, ο οποίος όχι μόνο μας αγνόησε, αλλά προσπάθησε και να διαστρεβλώσει τα γεγονότα.

Παράλληλα, πέρα από τις αίθουσες, το περιβόητο κλίμα ελευθερίας της έκφρασης, δημιουργικότητας, συνεργασίας και αλληλοκατανόησης που υποτίθεται πως αποκρυστάλλωνε το workshop, όπως προβλήθηκε από το Τμήμα και αποτυπώθηκε μέχρι και σε εφημερίδες με υμνητικά άρθρα, αποτελεί άλλη μία υποκρισία, καθώς ουδεμία συνεννόηση για την καλύτερη εικόνα της σχολής δεν έχει επιτευχθεί μεταξύ του φοιτητικού συλλόγου και του Τμήματος. Δείγμα αυτού είναι η καταστολή οποιασδήποτε ελεύθερης έκφρασης στους χώρους και τοίχους της σχολής, με το καθημερινό βάψιμό τους (!)πάνω από όποιες ζωγραφιές γίνονται, σε σημείο να αστειευόμαστε μεταξύ μας λέγοντας πως έχει αρχίσει να μειώνεται το πλάτος των διαδρόμων από το πάχος της μπογιάς … Η όλη αυτή κατάσταση, μας κάνει να πιστευτούμε πως αν έστω και μία από τις κατασκευές του workshop είχε γίνει σε διαφορετική χρονική συγκυρία, θα είχε διαλυθεί από το Τμήμα την επόμενη κιόλας μέρα. Τέλος, η εικόνα αποστείρωσης της σχολής ολοκληρώνεται με το κατέβασμα οποιασδήποτε πολιτικής ή πολιτιστικής αφίσας ανεβαίνει στους τοίχους της σχολής, χωρίς μάλιστα ποτέ η σχολή να υποφέρει από το αντιαισθητικό φαινόμενο της «ταπετσαρίας αφισών».

Προφανώς όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν τυχαία γεγονότα ή προϊόντα αισθητικών κριτηρίων, αλλά μία επίδειξη δύναμης του Τμήματος, και μίας γενικότερης αίσθησης που θέλουν να επιβληθεί στους φοιτητές ότι στο πανεπιστήμιο της επιχειρηματικής λειτουργίας, όλες οι διεργασίες του θα διαπνέονται από την έννοια της ανταποδοτικότητας και της ανταγωνιστικότητας, μακριά από οποιεσδήποτε λογικές συλλογικότητας, αυτοοργάνωσης και φοιτητικού ελέγχου.

Λίγες μέρες μετά το workshop, σε μία μαζικότατη εκδήλωση– συζήτηση μεταξύ των φοιτητών που έγινε με πρωτοβουλία του σχήματος, τέθηκαν τα ζητήματα της σχολής στην πραγματική τους βάση και επικεντρωθήκαμε στην επίλυση τους στη βάση της  αναγκαιότητας καθορισμού της εικόνας και της πρακτικής λειτουργίας της σχολής από τους ίδιους τους φοιτητές. Αποτέλεσμα αυτού ήταν η δημιουργία μίας πρωτοβουλίας – ανοιχτού εργαστηρίου από τον κόσμο της συζήτησης, με θέμα «κατοικώντας στις αίθουσες, περπατώντας στους διαδρόμους» και σκοπό να επανασχεδιάσει και να εξοπλίσει τις αίθουσες της σχολής με κριτήρια τη λειτουργικότητά τους και τη βίωσή τους κατά τις όποιες ανάγκες προκύπτουν σε ένα αρχιτέκτονα τις δεκάδες ώρες που βρίσκεται στη σχολή και δουλεύει, συζητάει κτλ κτλ (…). Η πρωτοβουλία αυτή έχει πλέον και την έγκριση της γενικής συνέλευσης του συλλόγου και αναμένεται να συνεδριάσει και να αρχίσει τις εργασίες της αμέσως μετά το Πάσχα.

Τη στιγμή που οι φοιτητές εκδιώκονται από τον κοινωνικό τους χώρο είτε φυσικά είτε συμβολικά – προοικονομείται η έξαρση της λειτουργίας του  πανεπιστήμιου σε επιχειρηματικά πλαίσια, όχι μόνο με την αποσπασματική και διασπασμένη γνώση που θα παρέχει αλλά και με την εμπέδωση της πειθάρχησης μέσα σε ένα πολύ καθορισμένο καθεστώς ανταποδοτικότητας και φοιτητικής απλήρωτης εργασίας.  Δημιουργούνται έτσι οι ελαστικά εργαζόμενοι, απασχολίσιμοι και ανέργοι της επόμενης μέρας. Συνεπώς είναι απαραίτητη η αντίσταση σε κάθε πεδίο των ίδιων των φοιτητών μέσω των από τα κάτω διαδικασιών τους, ως ένας ακόμα κόμβος όχι μόνο ενάντια στην πάλη για τον νέο εκτρωματικό νόμο πλαίσιο για την παιδεία αλλά και συνολικά για τη ζωή υποτέλειας που μας επιβάλλουν.

Διαβάστε την πολύ ενδιαφέρουσα προκήρυξη για το θέμα από το φοιτητικό σχήμα επιτροπή αγώνα φοιτητών αρχιτεκτονικής_ΕΑΑΚ, με ένα απλό κλικ πάνω στο διπλανό εικονίδιο.

Advertisements
This entry was posted in φοιτητικό κίνημα, αναδημοσίευση|ενημέρωση. Bookmark the permalink.

One Response to Αρχιτεκτονική ΑΠΘ: Η οικειοποίηση των χώρων της σχολής και η υποκρισία του Τμήματος

  1. Ολόκληρη την τετρασέλιδη προκήρυξη του σχήματος της αρχιτεκτονικής Θεσσαλονίκης μπορείτε πράγματι να τη διαβάσετε πατώντας στο αντίστοιχο εικονίδιο εδώ: http://akea2011.wordpress.com/2011/04/21/katikontasstousdiadromous/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s