ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΕΜΠ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 31 ΜΑΪΟΥ 2011|Ανοιχτή Επιτροπή Κοινού Πλαισίου

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η κυβέρνηση συνεχίζει ανυποχώρητα την πολιτική κατεδάφισης των δικαιωμάτων των εργαζόμενων και της νεολαίας. Η πολιτική του μνημονίου εντείνεται, μέσω της προώθησης του νέου πακέτου μέτρων (το λεγόμενο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα), που έρχεται να επιβάλει περαιτέρω μειώσεις μισθών και συντάξεων, απολύσεις, δυσχερέστερες συνθήκες εργασίας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας για να δημιουργηθεί ένα νέο πεδίο κερδοφορίας του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου και να διαλύσει ό,τι απέμεινε από το κοινωνικό κράτος. Μέρος αυτού του κοινωνικού κράτους που τελεί υπό διάλυση, αποτελούν τόσο η κοινωνική ασφάλιση και η υγεία (καταργήσεις νοσοκομείων, έλλειψη προσωπικού), όσο και η εκπαίδευση («καλλικράτης» στα Σχολεία, καταργήσεις-συγχωνεύσεις σε ΑΕΙ/ΤΕΙ κλπ.).

Μέσα σε αυτό το κλίμα, παρατηρείται η χρεοκοπία αυτής της πολιτικής στην συνείδηση του μεγαλύτερου κομματιού της κοινωνίας. Οι εργαζόμενοι, η νεολαία και το σύνολο των καταπιεζόμενων στρωμάτων δεν συναινούν σε αυτή την πολιτική, καθώς αναγνωρίζουν ότι το χρέος που καλούνται να πληρώσουν δεν είναι δικό τους. Τα ιδεολογήματα «εθνική ενότητα», «να σώσουμε όλοι μαζί τη χώρα» (εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι), «όλοι μαζί τα φάγαμε» κλπ έχουν στόχο να αποπροσανατολίσουν από τους πραγματικούς στόχους αυτής της πολιτικής, δηλαδή την εξυπηρέτηση των αναγκών της αστικής τάξης (ελληνικής ή ξένης).

Το αυθόρμητο κίνημα των «αγανακτισμένων» στην πλατεία Συντάγματος φανερώνει αυτή την κοινωνική αμφισβήτηση της κυβερνητικής πολιτικής που οδηγεί στη μείωση του επιπέδου ζωής και τη διαρκή ανασφάλεια. Το κίνημα αυτό δίνει και έναν διεθνή χαρακτήρα στα προβλήματα των εργαζομένων της Ελλάδας, όντας από την πρώτη στιγμή αλληλέγγυο και σε συντονισμό με αντίστοιχα κινήματα της Ευρώπης και της Μεσογείου. Η μαζικότητα και ο αυθορμητισμός αποτελούν θετικά χαρακτηριστικά, όμως αποτελεί διακύβευμα η περαιτέρω πολιτικοποίηση και η ξεκάθαρη στοχοθεσία που θα οδηγήσουν σε μια προοπτική νίκης. Η αρχική αμφισβήτηση προς οτιδήποτε πολιτικά χρωματισμένο (αντίληψη που στην ουσία αναπαράγει την κυρίαρχη ιδεολογία, όπως εκφράζεται και από τα ΜΜΕ), δίνει σταδιακά τη θέση της σε μια πολυχρωμία απόψεων που βοηθά στη διαρκή ζύμωση και την απόλυτα θεμιτή ιδεολογική πάλη. Η ενεργός συμμετοχή μεγαλύτερων κομματιών της κοινωνίας, όπως ο εμπλουτισμός από φοιτητικούς συλλόγους, πρωτοβάθμια σωματεία κλπ. στις διαδικασίες αυτές, ισχυροποιούν την αποτελεσματικότητα και την ευρύτερη απήχηση του κινήματος, καθιστώντας το ακόμα μεγαλύτερη απειλή για την κυβέρνηση, την ΕΕ, το ΔΝΤ και κάθε επίδοξο διαχειριστή αυτής της πολιτικής.

Η τρομοκρατία δε μας σταματά! Ποτέ ξανά φασισμός!
Η κυβέρνηση, βλέποντας ότι η πολιτική της δεν μπορεί να πείσει και να εξασφαλίσει την πολυπόθητη για την αστική τάξη συναίνεση, προχωρά σε τακτικές όπως η έντονη τρομοκράτηση των κινημάτων και η καταστολή, πράγμα που έγινε ξεκάθαρο και στην τελευταία πανεργατική απεργία, με απολογισμό της πορείας δεκάδες τραυματίες, ορισμένοι εκ των οποίων σε σοβαρή κατάσταση. Στην ίδια στρατηγική εντάσσεται και η στοχοποίηση των μεταναστών από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, ως υπαίτιους της κοινωνικής κατάστασης που βιώνουμε. Σε μια λογική αποπροσανατολισμού, η κυβέρνηση βρίσκει ως έναν ακόμα «εσωτερικό εχθρό» και τους μετανάστες, δηλαδή ένα κομμάτι της εργατικής τάξης που δε θα μπορούσε παρά να έχει κοινά συμφέροντα με τους ντόπιους εργαζόμενους, υλοποιώντας στην πράξη το «διαίρει και βασίλευε». Σ’ αυτό το κλίμα βρίσκει πρόσφορο έδαφος και η άκρα δεξιά που, με τη συγκάλυψη και την στήριξη του κράτους προχωρά σε φασιστικά πογκρόμ, δολοφονικές επιθέσεις κλπ. στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας. Σαν σύλλογος οφείλουμε τουλάχιστον να καταδικάσουμε κάθε τέτοια πράξη που προέρχεται από κράτος και παρακράτος και να μη δείξουμε καμία ανοχή στις ναζιστικές ομάδες και την πρακτική τους.

Η επίθεση στην εκπαίδευση
Η επιχειρούμενη επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, που συμπυκνώνεται στην προώθηση του νόμου-πλαίσιο Διαμαντοπούλου, αποτελεί κομμάτι της συνολικότερης επίθεσης, καθώς έρχεται να συνδυάσει τις επιταγές του μνημονίου με την πάγια στρατηγική αναδιάρθρωσης των πανεπιστημίων που διαχρονικά προωθεί η ΕΕ (βλέπε Μπολόνια). Αυτή η πολιτική περιλαμβάνει:
Την αλλαγή του χαρακτήρα του πτυχίου από συλλογικό και ενιαίο, σε ατομικό (διάλυση τμημάτων, εισαγωγή σε σχολές και όχι τμήματα, πιστωτικές μονάδες και ατομικός φάκελος προσόντων, πολλαπλοί κύκλοι σπουδών κλπ.), έτσι ώστε να ταιριάζει με τις νέες επιταγές της αγοράς εργασίας (δηλαδή των εργοδοτών). Έτσι το πτυχίο παύει να αποτελεί εχέγγυο για επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα, καθώς και για τις συλλογικές διεκδικήσεις.
Την οικονομική αυτοτέλεια, δηλαδή την αλλαγή του τρόπου χρηματοδότησης, που από κρατική μετατρέπεται σε κυνήγι επιχορηγήσεων από ιδιωτικούς φορείς. Αυτό το μοντέλο, θα οδηγήσει στον καθορισμό των προγραμμάτων σπουδών από το ιδιωτικό κεφάλαιο, ενώ οι σχολές με αντικείμενο μη κερδοφόρο για τις επιχειρήσεις (και συνεπώς μη ελκυστικό για επενδύσεις), θα οδηγηθούν μοιραία σε μαρασμό και κλείσιμο. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η θεσμοθέτηση των διδάκτρων, ώστε να καλυφθούν οι λειτουργικές ανάγκες των ιδρυμάτων που δεν βρίσκουν πόρους από άλλες πηγές.
Την αξιολόγηση, που αποτελεί το πρόσχημα για να δικαιολογηθεί η υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων. Η αξιολόγηση θα αποτελέσει και μοχλό πίεσης για την εισαγωγή τόσο της ιδιωτικής χρηματοδότησης (με ό,τι αυτή συνεπάγεται), καθώς και την εντατικοποίηση των ρυθμών φοίτησης και διδασκαλίας.
Την ουσιαστική κατάργηση των ήδη ισχνών φοιτητικών παροχών, με όπλο την κάρτα σπουδαστή, τα ανταποδοτικά κριτήρια, τα φοιτητοδάνεια κ.ά. Η πτυχή αυτή, σε συνδυασμό με τα δίδακτρα, εντείνει ξεκάθαρα τους ταξικούς φραγμούς στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ένα πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση έχει υλοποιηθεί με το πρόγραμμα «εύδοξος» για τα συγγράμματα, που ουσιαστικά αναγκάζει τους φοιτητές να καλύπτουν με δικά τους έξοδα τα συγγράμματα που απαιτούνται για το σύνολο της ύλης.
Την εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών και την πειθάρχηση των φοιτητών, ως αποτέλεσμα όλων των προαναφερθέντων πτυχών, προκειμένου ο φοιτητής-αυριανός εργαζόμενος να συνηθίζει στη λογική της εντατικής δουλειάς, του αποκλεισμού από συλλογικές διαδικασίες και διεκδικήσεις και της ανταγωνιστικότητας.
Ένα νέο μοντέλο διοίκησης, που καταργεί την αυτοδιοίκηση και περιλαμβάνει την θέσπιση ως ανώτατου οργάνου το συμβούλιο διοίκησης και τον μάνατζερ (που απαρτίζονται από επιχειρηματίες, εκκλησία και διορισμένους από το υπουργείο). Το νέο μοντέλο αυτό έρχεται να εμποδίσει την παρέμβαση και τον έλεγχο των φοιτητών στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, ενώ δίνει μια κατεύθυνση κατάργησης των συλλογικών οργάνων φοιτητών, καθηγητών και εργαζομένων.

Στην όλη επίθεση έρχεται να προστεθεί και ο πανεπιστημιακός «καλλικράτης», με την κατάργηση και συγχώνευση δεκάδων τμημάτων. Πρώτη φορά μεταπολεμικά βλέπουμε μια κατεύθυνση συρρίκνωσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που υπηρετεί ουσιαστικά τις ανάγκες για μείωση των δαπανών στην εκπαίδευση, αλλά και τις ανάγκες του κεφαλαίου για φθηνότερο εργατικό δυναμικό και εργασιακή ευελιξία, μέσω άλλων, φθηνότερων και πιο εξειδικευμένων μορφών εκπαίδευσης.

Η Σχολή μας υπό διάλυση
Επιπλέον, αφενός λόγω των επιταγών του μνημονίου για μείωση των δημοσίων δαπανών και αφετέρου για να βγει μια εικόνα απαξίωσης των πανεπιστημίων που θα βοηθήσει την κυβέρνηση να προωθήσει τον νόμο Διαμαντοπούλου ως επιτακτική ανάγκη, παρατηρούμε μια σειρά από σχολές να αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις στοιχειώδεις λειτουργικές τους ανάγκες (ΑΠΘ, ΤΕΙ Πειραιά κλπ.). Σε αυτά τα πλαίσια βλέπουμε ότι και στη δική μας σχολή ανακύπτουν ζητήματα που μόνο ως μερικά και εξειδικευμένα δεν μπορούμε να τα αντιμετωπίζουμε. Μέσω της μη ανανέωσης του προεδρικού διατάγματος 123/84 (που επιτρέπει την υπό όρους και σε συγκεκριμένα επιστημονικά αντικείμενα κατοχή θέσης μέλους ΔΕΠ, από καθηγητές χωρίς διδακτορικό), της αναλογίας «ένας διορισμός ανά πέντε αποχωρήσεις» (στην πραγματικότητα μιλάμε για κανένα διορισμό και μείωση του 40% των μελών ΔΕΠ τα τελευταία 2 χρόνια) και της υποχρηματοδότησης της σχολής, καθίσταται προφανές ότι η σχολή δεν μπορεί να λειτουργήσει. Λόγω όλων αυτών και με αιχμή το ζήτημα του προεδρικού διατάγματος, γενική συνέλευση των καθηγητών της σχολής, έλαβε απόφαση για την αναστολή λειτουργίας της σχολής εδώ και τρεις εβδομάδες. Εδώ επισημαίνεται η ανάγκη της αντιμετώπισης αυτών των ειδικών προβλημάτων, ως μέρος της συνολικής επίθεσης στο πανεπιστήμιο και αυτή τη λογική θα πρέπει να έχουν οι αποφάσεις και οι κινητοποιήσεις, ώστε να υπάρξει η προοπτική νίκης.

Για ένα ανατρεπτικό φοιτητικό κίνημα!
Το φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να απαντήσει απέναντι σε όλες αυτές τις επιθέσεις με συλλογικούς τρόπους (Γενικές Συνελεύσεις και συντονισμός τους) και μαζικούς, ριζοσπαστικούς αγώνες. Το ισχυρό ενδεχόμενο (σύμφωνα με τις δηλώσεις της υπουργού παιδείας) να κατατεθεί ο νόμος-πλαίσιο μέσα στον ερχόμενο μήνα, αναδεικνύει ως αιχμή των διεκδικήσεων μας την μη κατάθεσή του, χωρίς όμως να ξεχνάμε και όλες τις υπόλοιπες επιθέσεις που πλήττουν εμάς και το σύνολο της κοινωνίας. Για να έχει αποτέλεσμα ο αγώνας μας θα πρέπει να συντονιστούμε με τους υπόλοιπους φοιτητικούς συλλόγους για ένα μαζικό φοιτητικό κίνημα, με τα υπόλοιπα κομμάτια της εκπαίδευσης, χτίζοντας ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο και με το σύνολο των εργαζομένων και των πληττόμενων κομματιών της κοινωνίας σε ένα ενιαιομετωπικό κίνημα που θα ανατρέψει την πολιτική κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ και κάθε επίδοξου συνεχιστή τους. Σε αυτή τη λογική, ο σύλλογος οφείλει να συμμετάσχει ενεργά και σε συντονισμό με τους υπόλοιπους φοιτητικούς συλλόγους στις κινητοποιήσεις και τις διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα στο Σύνταγμα και στην θεματική ομάδα παιδείας που έχει δημιουργηθεί εκεί, εμπλουτίζοντας την όλη διαδικασία με τα δικά του αιτήματα και τις ιδέες του. Στόχος μας στο προσεχές διάστημα είναι η υπεράσπιση με κάθε μέσο του δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου και του συνόλου των κατακτήσεων της κοινωνίας και των εργαζομένων.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΖΙΚΟ ΚΑΙ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ !

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:
– Όχι στις προωθούμενες αντι-εκπαιδευτικές αλλαγές. Να μην κατατεθεί ο νόμος-πλαίσιο Διαμαντοπούλου. Να ανατραπεί ο αντιδραστικός νόμος-πλαίσιο Γιαννάκου. Όχι στην “αξιολόγηση”. Όχι στη διαγραφή και τα πειθαρχικά εναντίον φοιτητών.
– Όχι στην αναλογία 1 προς 5 τόσο για τα πανεπιστήμια, όσο και για το σύνολο του δημόσιου τομέα. Όχι στη συρρίκνωση του διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού των πανεπιστημίων. Άμεση ανανέωση από το υπουργείο, του Προεδρικού Διατάγματος που επιτρέπει την υπό όρους εκλογή μελών ΔΕΠ χωρίς την κατοχή διδακτορικού διπλώματος.
– Ανατροπή του νόμου για τη Δια Βίου Μάθηση και του πολυνομοσχεδίου για την παιδεία. Κατάργηση του νόμου για τα μεταπτυχιακά και την έρευνα. Καμία εφαρμογή του πρότυπου εσωτερικού κανονισμού.
– Κατάργηση των ΚΕΣ με παράλληλη εξασφάλιση των σπουδαστών και των αποφοίτων τους-Να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16 – κανένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο.
– Όχι στο Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων, τις πιστωτικές μονάδες και την αποστοίχιση των δικαιωμάτων από τα πτυχία.
– Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση για όλους και όλες, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν.
– Μια σχολή και ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο σπουδών με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό, ενάντια στους δυο κύκλους σπουδών, στα εξειδικευμένα πτυχία και τις κατατμήσεις σχολών.
– Άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τα σχέδια για Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης. Να ανατραπούν οι κατευθύνσεις Μπολόνια, Πράγας, Βερολίνου της ΕΕ.
– Όχι στην εντατικοποίηση-αυταρχικοποίηση των σπουδών. Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών. Μείωση των απαιτήσεων εδώ και τώρα. Καμία αλλαγή του προγράμματος σπουδών σε αντιδραστική κατεύθυνση. Όχι στα αυστηρότερα κριτήρια για την παράδοση των διπλωματικών.
– Δωρεάν σίτιση, στέγαση, μεταφορές, συγγράμματα για όλους. Δωρεάν υλικοτεχνική υποδομή για όλους τους φοιτητές. Όχι στα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια-καμιά επιχειρηματική δραστηριότητα στις σχολές.
– Γενναία και άνευ όρων αύξηση της χρηματοδότησης για την παιδεία, αποκλειστικά από τον κρατικό προϋπολογισμό με γνώμονα τις φοιτητικές ανάγκες.
– Άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης και το Δ.Ν.Τ. Να ακυρωθεί το μνημόνιο. Κάτω τα νέα αντεργατικά- αντιλαϊκά μέτρα της Κυβέρνησης, το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας της ΕΕ και το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα.
– Μείωση των ωρών εργασίας με παράλληλη αύξηση των αποδοχών ενάντια στις ελαστικές σχέσεις εργασίας και την ανεργία. Όχι στην Ευρωπαϊκή οδηγία για θέσπιση του 65ωρου. ΄Οχι στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Να ανατραπεί το Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης.
– Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις – δημόσιες μεταφορές για όλους και όλες.
– Να αποσυρθούν άμεσα οι τρομονόμοι, οι κουκουλονόμοι και κάθε κατασταλτική νομοθεσία. Να καταργηθούν οι κάμερες παρακολούθησης. Κατάργηση των ΜΑΤ, αφοπλισμός της αστυνομίας.
– Καμία καταπάτηση – κανένας περιορισμός του ασύλου, επέκτασή του σε σχολεία και εργασιακούς χώρους. Όχι στη μεταφορά της Σχολής στο Πάνω Πολυτεχνείο.
– Όχι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη. Καμία συμμετοχή, καμία διευκόλυνση από το Ελληνικό κράτος.
– Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών. Όχι στον ρατσιστικό τρόπο αντιμετώπισης των προσφύγων, στα πογκρόμ και την περιθωριοποίηση. Καμιά ανοχή στην δράση των ακροδεξιών, φασιστικών ομάδων και στην συγκάλυψή τους από το κράτος.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:
– Όλη η εξουσία στις Γενικές Συνελεύσεις. Οποιοσδήποτε εκπρόσωπος μιλάει εξ ονόματος της Γενικής Συνέλευσης να δεσμεύεται από την πιο πρόσφατη απόφασή της και να λογοδοτεί σε αυτήν. Κάθε συντονισμός να γίνεται στη βάση των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων.
– Αλληλεγγύη και στήριξη στις κινητοποιήσεις της Σχολής, ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση.
– Συμμετοχή του Συλλόγου στην πανεκπαιδευτική πορεία την Πέμπτη 2 Ιουνίου, με προσυγκέντρωση στα Προπύλαια στις 12.
– Συμμετοχή στην εργατική πορεία το Σάββατο 04/06 με προσυγκέντρωση ?????
– Κατάληψη της Σχολής Τετάρτη 01/06, Πέμπτη 02/06 και Παρασκευή 03/06.
– Νέα Γενική Συνέλευση τη Δευτέρα 06/06 στις 15:00 στο Τμαχ.
– Σύγκληση ανοιχτής συντονιστικής επιτροπής κατάληψης, που θα υλοποιήσει την απόφαση της συνέλευσης για οργάνωση δράσεων στα πλαίσια της κατάληψης (προγραμματισμός, εξωστρεφής παρέμβαση, συζητήσεις κλπ.) αμέσως μετά τη λήξη της συνέλευσης, για το χρονικό διάστημα μέχρι τη νέα Γενική Συνέλευση.
– Μαζική παρέμβαση στην επόμενη Γενική Συνέλευση της Σχολής (τμήμα καθηγητών).
– Συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις στην πλατεία Συντάγματος, σε συντονισμό με τους υπόλοιπους φοιτητικούς συλλόγους.

Ανοιχτή Επιτροπή Κοινού Πλαισίου

Advertisements
This entry was posted in προτάσεις+αποφάσεις [γσ]. Bookmark the permalink.

One Response to ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΕΜΠ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 31 ΜΑΪΟΥ 2011|Ανοιχτή Επιτροπή Κοινού Πλαισίου

  1. Ο/Η leftmove λέει:

    Δυστυχώς το σημερινό κάλεσμα για Γενική Συνέλευση δεν μπόρεσε να πάρει χαρακτήρα Γενικής Συνέλευσης και να έχει αποφασιστικό χαρακτήρα, λόγω απαρτίας. Συνολικά στηρίξανε το παραπάνω πλαίσιο 61 άτομα, 3 άτομα το πλαίσιο της πασπ, ενώ υπήρχαν και 29 λευκά. Δηλαδή συνολικά 93 άτομα.

    Παρ’όλα αυτά, το κάλεσμα για την εκπαιδευτική πορεία, ενάντια στον νόμο Διαμαντοπούλου, την Πέμπτη, 2/6, στα Προπύλαια ισχύει. Θα ακολουθήσει Συντονιστικό στη πλατεία Συντάγματος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s