για τη αδράνεια του φοιτητικού μας συλλόγου

Δυστυχώς παρότι ζούμε ίσως την πιο κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, παρότι εδώ και μερικές βδομάδες διεξάγεται ένας πρωτοφανής σε ένταση αγώνας απ την πλευρά των καθηγητών της σχολής μας, παρότι η κυβέρνηση έχει σκοπό τον Ιούνη να καταθέσει το νομο-πλαίσιο Διαμαντοπούλου, παρότι γεννιέται μια πραγματική ελπίδα απ΄την πηγαία/αυθόρμητη αγανάκτηση που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος, στη σχολή μας δεν έχουμε κατορθώσει δύο επανειλημμένες φορές να κάνουμε γενική συνέλευση λόγω της χαμηλής προσέλευσης των φοιτητών.  Σε τέτοιες συγκυρίες ο καθένας, είτε ως συλλογικότητα είτε ως άτομο, έχει τις ευθύνες του. Επιμένοντας στο δεύτερο (μιας και ο καταλογισμός ευθυνών σε άλλες παρατάξεις/συλλογικότητες ακούγεται λίγο παρωχημένος και βαρετός) θέλουμε να εστιάσουμε σε δύο θέματα.

  • Πρώτον, ήμασταν ανέκαθεν υπέρ της άποψης ότι η πολιτική και γενικότερα η «εμπλοκή στα κοινά» δε γίνεται μέσω πεφωτισμένων εκπροσώπων αλλά με την ενεργή συμμετοχή όλων στις συλλογικές διαδικασίες. Αυτό, όχι γιατί είναι πιο εύηχο, αλλά γιατί οι μαζικές συλλογικές διαδικασίες και συγκεκριμένα οι συνελεύσεις, αποτελούν ένα πραγματικό πεδίο όπου συζητιούνται, επιχειρηματολογούνται και αποφασίζονται συγκεκριμένα ζητήματα. Οι εκλογές που γίνονται μια φορά το χρόνο δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να υποκαταστήσουν την ποιότητα, τον πλούτο και τους στόχους των συνελεύσεων. Η μη συμμετοχή στις συνελεύσεις πέρα απ΄το ότι είναι τελείως διαλυτική για το σύλλογό μας, δε συνοδεύεται συνήθως από κάποια εναλλακτική πολιτική πρακτική. Φέρνοντας ένα (πραγματικό) αντιπαράδειγμα: η συγγραφή ενός κειμένου-καταγγελία πάνω στο ζήτημα της αναστολής λειτουργίας της σχολής από κάποιον/κάποια/κάποιους? φοιτητή (που μάλιστα υπογράφεται ως κείμενο «των σπουδαστών της σχολής»!) και η συλλογή υπογραφών μέσω facebook/forum κλπ, από όσους συμφωνούν με αυτό, για μας σίγουρα δεν αποτελεί δείγμα δημοκρατικής ευαισθησίας. Αυτό, γιατί εξαρχής δεν τοποθετείται σε ένα ζωντανό πεδίο (π.χ. συνέλευση) όπου θα ακουστεί και η αντίθετη άποψη που ενδεχομένως θα προβληματίσει κόσμο που αρχικά μπορεί να συμφωνούσε πλήρως με το συγκεκριμένο κείμενο. Με λίγα λόγια οι συνελεύσεις έχουν συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης που δεν υποκαθίσταται και είναι ζωντανές όταν ο κόσμος παρευρίσκεται και συμμετέχει ενεργά σε αυτές. Η μη συμμετοχή στις συνελεύσεις αποφεύγει, συνειδητά ή όχι, την διαφωνία και την επιχειρηματολογία στα διάφορα ζητήματα που προκύπτουν. Έχουμε ακούσει πως δεν υπάρχει «χώρος» στις συνελεύσεις για τον κόσμο που διαφωνεί με τις περισσότερες τοποθετήσεις μιας και του γίνεται επίθεση με ερωτήσεις απ΄τις «αριστερές παρατάξεις» ή κι από ανένταχτο κόσμο. Εμείς πιστεύουμε πως η αμεσοδημοκρατία δεν είναι απλά μια συζήτηση  για «δράσεις» αλλά μια διαδικασία που ξεδιπλώνονται διαφωνίες, γεννιούνται συγκρούσεις, ακούγονται επιχειρήματα, καμιά φορά μπορεί να υπάρξει και ένταση, αλλά στο τέλος, κανείς δεν ψηφίζει με το πιστόλι στον κρόταφο ούτε με τον κίνδυνο της κρεμάλας… Αυτό,  καλό θα ήταν κατά τη γνώμη μας να προβληματίσει με ένα γόνιμο τρόπο, γιατί βοηθάει να επικεντρωθούμε σε πραγματικές διαφωνίες απόψεων και αντιλήψεων που υπάρχουν στη σχολή μας και όχι σε συνομωσιολογικού περιεχομένου αναλύσεις που βλέπουν τη συνέλευση ως μια προδιαγεγραμμένη διαδικασία.
  • Δεύτερον, όσον αφορά τον αγώνα που διεξάγουν οι καθηγητές της σχολής μας. Όσοι ήταν στις συζητήσεις/προσπάθειες συνελεύσεων/εκδηλώσεις κλπ τις τελευταίες βδομάδες θα διαπίστωσαν έναν προβληματισμό.  Εμείς θεωρούμε πως ο αγώνας αυτός είναι δίκαιος και αφορά κι εμάς ως φοιτητές της σχολής με άμεσο τρόπο. Ταυτόχρονα θεωρούμε πως προκειμένου να έχει διάρκεια και αποτελεσματικότητα πρέπει να πληρεί ορισμένες προϋποθέσεις. Κυρίως να επιδιώκει να συνδεθεί με αιτήματα των φοιτητών, που είναι 1)προφανώς η δυνατότητα της σχολής να λειτουργεί αξιοπρεπώς,  2)η δυνατότητα να λειτουργεί με όρους δημόσιου δωρεάν πανεπιστημίου. Τι σημαίνει αυτό; Πως σίγουρα δε μας αρκεί να έρθει το υπουργείο και να πει «κανένα πρόβλημα, τώρα με το νέο νόμο Διαμαντοπούλου θα σας λύσουμε και το θέμα της ανανέωσης του προεδρικού διατάγματος!». Τα μεγάλα προβλήματα που ήδη βιώνουμε ως φοιτητές αλλά και ως σχολή και έρχονται να ενταθούν ακόμα περισσότερο, πράγματι δε θα λυθούν με την ανανέωση του προεδρικού διατάγματος. Ακριβώς όμως επειδή πιστεύουμε πως ο αγώνας που διεξάγεται δεν ηγεμονεύεται γενικά από κάποιο συντεχνιακό σύνδρομο θεωρούμε πως και με τη δική μας παρέμβαση (με τις αποφάσεις που θεωρητικά θα έπρεπε να πάρουμε στις γενικές μας συνελεύσεις) μπορεί να πάρει χαρακτήρα πραγματικής σύγκρουσης με τις ισοπεδωτικές επιδιώξεις της κυβέρνησης για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.  Έτσι καλούμε όποιον κόσμο προβληματίζεται με αυτόν τον τρόπο να αντιληφθεί ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις αυτός ο αγώνας να πάρει χαρακτηριστικά ευρύτερης σύγκρουσης με την κυβέρνηση, αν συνοδευτεί όμως απ’ τη δική μας τοποθέτηση και πίεση!
    Ταυτόχρονα πιστεύουμε, πως ο κόσμος που ενώ μέχρι τώρα έπινε νερό στο όνομα των καθηγητών και τώρα  εύκολα βγαίνει να χαρακτηρίσει αυτό που συμβαίνει ως «αγώνα βολέματος που γίνεται στις πλάτες των φοιτητών που χάνουν μόρφωση και διακοπές…»,εκφράζει στο εσωτερικό της σχολής μια καθαρή όψη κοινωνικού κανιβαλισμούόπου «ότι κινείται δίπλα μου το καταγγέλλω μιας και κοιτάει το ιδιαίτερο συντεχνιακό συμφέρον του κλάδου του, που είναι αντιθετικό με το δικό μου!». Η προσπάθεια να κυλήσουν όλα ομαλά και ήσυχα στα πανεπιστήμια αυτήν την περίοδο είναι είτε κομματικά καθοδηγούμενη (βλέπε ΠΑΣΠ στη σχολή μας) είτε δυστυχώς διακατέχεται ακόμα απ΄την ψευδαίσθηση «μην με καθυστερείτε να τελειώσω τη σχολή, μη μου στερείτε μόρφωση, με περιμένει ένα λαμπρό μέλλον είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό», δηλαδή απ΄την αναζήτηση ατομικών λύσεων στη δυσμενή αυτή κατάσταση.Πλέον όμως ο ατομισμός δεν αποτελεί μόνο στοιχείο ιδεολογικής διαφωνίας. Είναι η σκληρή πραγματικότητα που λέει πως, όσο και να διαβάσεις, όσο και να μορφωθείς, όσο ανταγωνιστικός και να γίνεις… αν είσαι μόνος σου, μάλλον το μέλλον σου προδιαγράφεται μαύρο. Κάποιοι μπορεί πραγματικά να φοράνε παρωπίδες (δεν υπάρχουν μόνο κομματικές αλλά και ιδεολογικές παρωπίδες) και να επιμένουν στα κλισέ «ανοιχτές σχολές – ανοιχτα μυαλά» κλπ, με την εξάντληση όλη της δημιουργικότητας και φαντασίας τους στους λόγους για τους οποίους μπορεί η σχολή να είναι ανοιχτή και να γίνεται ο αγώνας παράλληλα (επιχειρήματα που χρησιμοποιεί και μειοψηφική ομάδα των καθηγητών).Οι ιδέες αυτές όμως (που προφανώς θα μπορούσαν να είναι και σωστές, άλλωστε και εμείς αυτό προσπαθούμε να κάνουμε καθημερινά…), ακούγονται μόνο όταν υπάρχει πρόταση για κατάληψη ενώ τον υπόλοιπο καιρό(πριν και μετά τις καταλήψεις)όλη αυτή η διάθεση και λαχτάρα για «νέα, μη παρωχημένα πράγματα, φρέσκες ιδέες κλπ» πάει περίπατο. Ή πιο σωστά, πάει εξεταστική, μάθημα, διαλέξεις, δεξιώσεις στο Μπενάκη και στο Μέγαρο, πάντως σε καμία περίπτωση δεν αναλαμβάνει κάποια πρωτοβουλία για τους, κατά τα άλλα, κοινούς στόχους (διάλυση Δημοσίου πανεπιστημίου, νόμος-πλαίσιο Διαμαντοπούλου, μνημόνιο, κρίση κλπ)που «δε χρειάζεται κιόλας να πολυσυζητάμε και να υπεραναλύουμε».
    Αυτή η διαπίστωση δεν αποτελεί κάτι για το οποίο χαιρόμαστε, αλλά μία πραγματικότητα που καλό είναι να αναδεικνύεται και όχι να ξεπερνιέται σιωπηρά.

Δυστυχώς αυτό το κλίμα απάθειας και επιστροφής (ή παραμονής) στην ομαλότητα εκφράζεται και στους υπόλοιπους φοιτητικούς συλλόγους. Ίσως αυτό να γεννά νέα ερωτήματα για το ρόλο που θα παίξουν τελικά οι φοιτητές σε αυτή τη νέα σκληρή κοινωνική πραγματικότητα, ίσως και όχι. Η κατά 4% αύξηση των ποσοστών της ΔΑΠ στις φοιτητικές εκλογές και η αντίστοιχη πτώση της ΠΑΣΠ ίσως δείχνει την επιστροφή της νεολαίας στο σχήμα του δικομματισμού, πράγμα που γεννά έντονους προβληματισμούς, μπορεί όμως να είναι και κάτι καθαρά συγκυριακό. Σίγουρα, δεν αντιλαμβανόμαστε το κίνημα με έναν αυτιστικό τρόπο και δεν φανταζόμαστε ότι η Αρχιτεκτονική ΕΜΠ, από μόνη της, μπορεί να σηκώσει το βάρος αυτού του αγώνα. Επειδή όμως πιστεύουμε πως οι μάχες που δώσαμε τόσα χρόνια, απ΄το νόμο-πλαίσιο Γιαννάκου, το Άρθρο 16, το Δεκέμβρη του ΄08 μέχρι τις καταλήψεις του τωρινού Δεκέμβρη, δηλώνουν πως δεν είμαστε μια γενιά που κυριολεκτικά θα σκύψει το κεφάλι, καλούμε τον κόσμο που πραγματικά  αντιλαμβάνεται τι διακυβεύεται στο σήμερα αλλά και τις νέες δυνατότητες αντίστασης που γεννιούνται στο φόντο της πλατείας Συντάγματος να παίξει ενεργό και όχι παθητικό ρόλο στην πολιτικοποίηση και κινητοποίηση του συλλόγου μας. Όπως είπαμε στην αρχή, ας αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας.  Να πάρουμε όλοι θέση στην νέα αυτή πραγματικότητα.

Εμείς καλούμε αυτή η θέση, να είναι θέση μάχης, θέση σύγκρουσης.

αριστερή κίνηση αρχιτεκτονικής εαακ


Advertisements
This entry was posted in φοιτητικό κίνημα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s