250 βουλευτές συναινούν…αυτοί ξέρουν!!

250 βουλευτές συναινούν…

…αυτοί ξέρουν!!

Ενώ η ζέστη του καλοκαιριού είχε «παγώσει» κάθε κινηματική διαδικασία εργαζομένων και νεολαίας, η κυβέρνηση του μνημονίου βρήκε πρόσφορο έδαφος για να προχωρήσει σε ακόμα περισσότερες αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, η Διαμαντοπούλου έσπευσε να ψηφίσει το νέο νόμο-πλαίσιο για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ πριν αυτά προλάβουν να ανοίξουν (και καταφέρουν να οργανώσουν την αντίστασή τους), έχοντας τη συναίνεση  της ΝΔ  και των άλλων μνημονιακών δυνάμεων (ΛΑΟΣ, Ντόρα). Μια τέτοια πρωτοφανής συναίνεση δεν είναι  τυχαία ως προς τη χρονική στιγμή που επιτυγχάνεται, αφού δείχνει πως στις κρίσιμες στιγμές τα κόμματα εξουσίας τα βρίσκουν για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Δεν είναι τυχαίο ότι μιλάμε για ένα νόμο που σχεδόν κατά το ήμισυ διαμορφώθηκε από τον Άδωνη Γεωργιάδη ενώ απέσπασε την συναίνεση της ΝΔ με προμετωπίδα την κατάργηση του ασύλου. Σύσσωμο λοιπόν το μνημονιακό μπλοκ με την κυβέρνηση να έχει τους συμμάχους που της αντιστοιχούν.

Κομβικά, οι σημαντικότερες αλλαγές που εισάγει ο νέος νόμος-πλαίσιο είναι:

  • Η κατάλυση του μεγαλύτερου ίσως κεκτημένου του φοιτητικού κινήματος, του ασύλου. Με την κατάργηση του ασύλου καταλύεται κάθε δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης εντός του πανεπιστημίου, ενώ θεωρείται αναγκαία η παρουσία της αστυνομίας για τη διατήρηση της «έννομης τάξης» και την εύρυθμη λειτουργία του ιδρύματος. Είναι φανερό, ότι για την κυβέρνηση και την Τρόικα, που επιδιώκουν να προχωρήσουν σε ακόμα ριζικότερα μέτρα λιτότητας στο μέλλον, δε χωρά στην κοινωνία κανένας τόπος αντίδρασης και αγώνα. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία επιδιώκεται να μην έχουν κανένα δικαίωμα αντίστασης, αλλά να λειτουργούν κάτω από το μαστίγιο της εξουσίας και να υποτάσσονται στα συμφέροντα του κεφαλαίου.
  • Το ενιαίο πτυχίο (που αποτελούσε προϋπόθεση για συλλογικές διαπραγματεύσεις και εργασιακά/επαγγελματικά δικαιώματα) αντικαθίσταται από πιστωτικές μονάδες, τις οποίες θα βαλθούμε αγωνιωδώς να κυνηγάμε. Θεσπίζονται διάφοροι κύκλοι σπουδών που δημιουργούν εργαζομένους πολλαπλών ταχυτήτων, ευέλικτους, επανακαταρτίσιμους και αναλώσιμους, ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των εργοδοτών.
  • Στο μοντέλο διοίκησης που θεσπίζεται, πρωτεύοντα ρόλο έχει το 15-μελές συμβούλιο διοίκησης, που θα απαρτίζεται και από εξωπανεπιστημιακούς και θα λειτουργεί σαν την «υψηλή πύλη» του ιδρύματος. Ο ρόλος αυτού του συμβουλίου θα είναι αφενός  να φροντίσει να εφαρμοστεί ο νέος νόμος (και ειδικά οι πιο αντιδραστικές  πτυχές του που πλήττουν φοιτητές, ΔΕΠ και εργαζόμενους) και αφετέρου να δημιουργήσει τις συνθήκες βάσει των  οποίων το κεφάλαιο θα καταφέρει  να ελέγξει ολοκληρωτικά το πανεπιστήμιο και να δημιουργήσει τους εργαζόμενους που αυτό θέλει.
  • Άλλος πυλώνας του νέου νόμου είναι η εξάρτηση της χρηματοδότησης των πανεπιστημίων από την αξιολόγησή τους. Η αξιολόγηση θα γίνεται βάσει των κριτηρίων που θα θέτουν το κράτος οι επιχειρήσεις κάθε φορά, σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Στις περιπτώσεις που η κακή αξιολόγηση ενός πανεπιστημίου θα οδηγήσει σε ελλιπή κρατική χρηματοδότηση, το πανεπιστήμιο θα υποχρεώνεται σε κυνήγι «χορηγιών» από το ιδιωτικό κεφάλαιο, μέσω ερευνητικών ή επώνυμων εδρών με προφανή ανταλλάγματα. Στόχος όλων αυτών είναι αφενός να μειωθούν οι κρατικές δαπάνες για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και αφετέρου η καταστολή κάθε προσπάθειας αντίστασης που θα επιχειρείται.
  • Όσον αφορά τις φοιτητικές παροχές, σίτιση, στέγαση, κλπ, θα τους διαχειρίζεται ένα Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου – δηλαδή εταιρεία – που θα ιδρύσει το πανεπιστήμιο. Οι φοιτητικές παροχές συνδέονται κι αυτές άμεσα με την αξιολόγηση του κάθε φοιτητή. Έτσι κι αλλιώς υπάρχουν και τα δάνεια…  Καταργείται η διανομή δωρεάν συγγραμμάτων, η σίτιση – στέγαση διατηρείται μόνο για τους πολύ εκλεκτούς (δεν ξέρουμε ποιοι θα είναι αυτοί) με ανταποδοτικά κριτήρια (βλ. επιδόσεις στη σχολή, εργασία σε διοικητικά πόστα της σχολής κλπ.), ενώ εισάγεται συγκεκαλυμμένα  η εισαγωγή διδάκτρων.
  • Στα πλαίσια της φοιτητικής μέριμνας (ή εντατικοποίησης σε απλά ελληνικά), προβλέπεται επίσης διαγραφή κάθε φοιτητή που δε γραφτεί στη σχολή για δύο εξάμηνα και διαγραφή μετά από ν+2 έτη. Με τα σημερινά δεδομένα δηλαδή, οι μισοί φοιτητές της σχολής μας δε θα έπαιρναν πτυχίο (στη σχολή μας μέσος όρος φοίτησης τα 7,2 έτη)! Παράλληλα θεσπίζονται προαπαιτούμενα μαθήματα, «απουσιολόγιο» και άλλα μέτρα που θα διασφαλίζουν ότι στο πανεπιστήμιο δε θα κουνιέται φύλλο και θα προετοιμάζουν τους φοιτητές για την εργασιακή πραγματικότητα που τους περιμένει.

Παρά την πολυδιαφημισμένη συναίνεση και την ψήφιση του νόμου-πλαίσιο από 250 βουλευτές, το σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας συναινεί ενάντια σε έναν νόμο που όχι μόνο αντιτίθεται στα δικαιώματα φοιτητών, διδασκόντων και εργαζομένων, αλλά στο σύνολο των εργαζόμενων και της νεολαίας. Καθήκον μας είναι να οικοδομήσουμε ένα νικηφόρο κίνημα που θα πετύχει την απόσυρση αυτού του νόμου και την ανατροπή ολόκληρης της κυβερνητικής πολιτικής.

Δεν έχουμε αυταπάτες ότι αυτός ο αγώνας θα είναι ο πλέον δύσκολος που έχουμε δώσει ως τώρα. Πέρα από τα εξωγενή εμπόδια (συκοφάντηση από κυβέρνηση και τα τσιράκια της, καταστολή κλπ.), θα έχουμε να ξεπεράσουμε και τις δικές μας αναστολές. Μπροστά στο ερώτημα για το αν έχουμε την ευχέρεια να παλέψουμε και για αυτό τον νόμο, ενώ ήδη έχουμε στις πλάτες μας διπλή εξεταστική, θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι φέρουμε ιστορικό φορτίο, αναφορικά με το τι πανεπιστήμιο θα αφήσουμε πίσω μας. Αν θα επιτρέψουμε να φορτώσουν στη γενιά μας την ηττοπάθεια και την υποταγή.

Μπροστά στο ερώτημα ως προς τις ελπίδες που έχουμε να ανατρέψουμε έναν ψηφισμένο (και μάλιστα με τέτοια συναίνεση) νόμο, θα πρέπει να παραδειγματιστούμε και να εμπνευστούμε από τα φοιτητικά κινήματα του παρελθόντος. Η ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται… Πολλές είναι οι αντιστοιχίες με τον Αύγουστο του ’78, όπου ψηφίστηκε εν μία νυκτί ο νόμος 815 για την παιδεία. Το περιεχόμενο και η ρητορεία του νόμου είναι σχεδόν ταυτόσημες με του σημερινού: περιορισμός ασύλου, διάλυση φοιτητικού συνδικαλισμού, αποκλεισμός φοιτητών από όλα τα πανεπιστημιακά όργανα, διαγραφή αιωνίων «τεμπέληδων μαλλιάδων» φοιτητών(ν+2), κλπ. Παρ’ όλα αυτά, οι μαζικές κινητοποιήσεις και οι καταλήψεις διαρκείας οδήγησαν στην ουσιαστική και τυπική απόσυρσή του! Αντίστοιχα είναι και τα σύγχρονά μας φοιτητικά κινήματα, όπως στη Χιλή, όπου οι φοιτητές συγκρούονται στους δρόμους επί τρεις μήνες (εν μέσω ακαδημαϊκού έτους), έχοντας στο πλευρό τους το σύνολο των εργαζομένων.

Για να έχουμε δυνατότητες να κερδίσουμε αυτή τη μάχη, πέρα από τα γνώριμα εργαλεία του φοιτητικού κινήματος,  θα πρέπει να κάνουμε βήματα μπροστά, με καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, ακτιβισμούς και με μαζικό πανελλαδικό μπλακ-άουτ καταλήψεων σε όλες τις σχολές.  Θα πρέπει όλοι να είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε την κρισιμότητα της κατάστασης και την ανάγκη της μαζικής συμμετοχής μας στο κίνημα  σ’ αυτή τη συγκυρία. Να πειστούμε και να πείσουμε ότι δίκαιο δεν είναι αυτό που συμφωνούν και ψηφίζουν οι κοινοβουλευτικές συμμορίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, αλλά αυτό που εξυπηρετεί τις ανάγκες και τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας: των εργαζόμενων και της νεολαίας. Να γίνουμε πυροδότης που θα ξανακατεβάσει τον κόσμο στις πλατείες, που θα δώσει νέα ελπίδα στους αγώνες, που θα γίνει η αρχή του τέλους αυτής της κυβέρνησης, των συμμάχων της και της πολιτικής της.

 

στο αποστειρωμένο  και φιλήσυχο πανεπιστήμιο που ονειρεύτηκαν,
να γίνουμε ο εφιάλτης τους!

αριστερή κίνηση αρχιτεκτονικής εαακ

Advertisements
This entry was posted in φοιτητικό κίνημα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s