Για τον ατομισμό, τον ανταγωνισμό και το φοιτητικό σύλλογο.

Τα τελευταία 3 χρόνια, όλη η κοινωνία γίνεται μάρτυρας μιας κατάστασης κοινωνικής αποσύνθεσης  η οποία έχει τις ρίζες της στην πολυσυζητημένη πλέον κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Ειδικά σήμερα, η κρίση δείχνει να παράγει μια διάχυτη αγωνία στον κόσμο για το άμεσο μέλλον. Ενώ λοιπόν φαίνεται να υπάρχει μια συλλογική ανησυχία για το αύριο (μιας και το σύστημα δεν εγγυάται πλέον απολύτως τίποτα για τις λαϊκές μάζες) δεν φαίνεται να έχει συγκροτηθεί ένα εξίσου συλλογικό εναλλακτικό όραμα που θα ενοποιεί τον κόσμο που αγωνιά, σε κοινές πρακτικές και κοινές διεκδικήσεις. Είναι σαφές πως το σύστημα προκειμένου να μπορέσει να συντηρηθεί, ειδικά την περίοδο της κρίσης του, προσπαθεί να αναιρέσει οποιοδήποτε πεδίο και οποιαδήποτε δυνατότητα συγκρότησης αυτών, προωθώντας έναν ανελέητο κοινωνικό κανιβαλισμό (όλοι εναντίον όλων). Βλέπουμε λοιπόν πως στον αγώνα της επιβίωσης η αλληλεγγύη πάει περίπατο και το άτομο καλείται, προκειμένου να συντηρηθεί, ουσιαστικά να πατήσει επί πτωμάτων.

Το Πανεπιστήμιο δε θα μπορούσε να μείνει ανέπαφο από αυτή την κατάσταση. Βλέπουμε και εδώ καθημερινά την ανταγωνιστικότητα και τον ατομισμό να εντείνονται και να παρουσιάζονται σαν η μόνη επιλογή του φοιτητή προκειμένου να μπορέσει να ολοκληρώσει τις σπουδές του, το γρηγορότερο δυνατόν, και να είναι σε θέση να διεκδικήσει μια θέση στην αγορά εργασίας, ή να φύγει στο εξωτερικό. Ακόμα και τώρα, που η ανεργία και οι επισφαλείς σχέσεις εργασίας χτυπούν την πόρτα και «στις καλύτερες οικογένειες», συντηρείται η  ψευδαίσθηση πως «όποιος αξίζει θα ανταμειφθεί αναλόγως». Ειδικά στη σχολή μας, κάτι τέτοιο δείχνει να αναπαράγεται συνεχώς, οδηγώντας σε μια κούρσα ανταγωνισμού για το ποιος θα καταφέρει περισσότερα, καταφεύγοντας πολλές φορές και σε άλλα μέσα (βλ. πελατειακές σχέσεις με καθηγητές κλπ). Μαζί με την εντατικοποίηση που έχει επιβληθεί στις σπουδές, ο φοιτητής καλείται να αγωνιά μόνο για την απόκτηση όλο και περισσότερης γνώσης και δεξιοτήτων, απαξιώνοντας κάθε έννοια συλλογικής διαδικασίας, συλλογικής διεκδίκησης και εν τέλει συλλογικής συγκρότησης (βλ. φοιτητικός σύλλογος).

Είναι γεγονός πως η υπονόμευση κάθε έννοιας συλλογικής δράσης και κατά συνέπεια των ίδιων των συλλόγων ήταν ανέκαθεν κομμάτι της αστικής στρατηγικής. Έτσι πέρα απ΄ τις, βαθιά ριζωμένες στις συνειδήσεις των φοιτητών, καθημερινές πρακτικές του ανταγωνισμού, το κράτος έρχεται και τοποθετεί το θεσμικό πλαίσιο που θα προχωρήσει έστω και με τη βία ένα βήμα παραπέρα το ιδεολόγημα του ατομισμού και την καταστολή των συλλογικών εγχειρημάτων. Αυτό γίνεται αρχικά με τους ίδιους τους νόμους που θεσπίζει, (βλ. τον πολύ πρόσφατό μας νόμο Διαμαντοπούλου) με τους οποίους στοχεύει στη διάλυση του φοιτητικού συνδικαλισμού και των συλλογικών μορφών έκφρασης των φοιτητών και της νεολαίας. Ιδρύει συμβούλια διοίκησης με εξωτερικά μέλη που αναλαμβάνουν όλες τις διοικητικές εξουσίες, στεγανοποιώντας τα από τις πιέσεις του εκάστοτε Συλλόγου φοιτητών. Με τα πειθαρχικά συμβούλια μάλιστα που θεσπίζει, αυταρχικοποιεί την καθημερινότητα στις σχολές ποινικοποιώντας (όπως έχει αποδειχτεί) συλλογικές πρακτικές  και παράγει μια μόνιμη απειλή-φόβο στους φοιτητές για τη συμμετοχή τους σε τέτοιες διαδικασίες, αποδυναμώνοντας τελικά και τον ίδιο το φοιτητικό συνδικαλισμό.

Η αγωνία τους για την εξαφάνιση των συλλογικών και ριζοσπαστικών πρακτικών γίνεται ακόμα πιο έκδηλη παρατηρώντας την ακατάπαυστη προπαγάνδα και ηθικολογία από τα ΜΜΕ που θέλει τους φοιτητές και τους εργαζομένους να εργάζονται και να προσπαθούν ακατάπαυστα, χωρίς να συγκροτούν καμία απειλή απέναντι στην «ιερή» κοινωνική ομαλότητα και χωρίς να φέρνουν καμία αντίσταση στην καταπάτηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών τους. Ταυτόχρονα όμως, κάθε προσπάθεια ρήξης με την κυρίαρχη αυτή ιδεολογία είτε αποσιωπάται, είτε κατασυκοφαντείται από τα ΜΜΕ, όπως άλλωστε είδαμε να γίνεται στην πρόσφατη έξαρση του φοιτητικού κινήματος, όπου η συνολική αντίδραση της εκπαιδευτικής κοινότητας στο νόμο Διαμαντοπούλου προβλήθηκε ως εκτόνωση μικρών ομάδων φοιτητών που καπηλεύονταν το όνομα των συλλόγων τους!

Για μας η διεκδίκηση των δικαιωμάτων και των κεκτημένων φοιτητών και εργαζομένων, ή θα είναι συλλογική και μαχητική, ή θα εκφυλίζεται σε ένα ατομικό πάρε-δώσε με τον εργοδότη/τον καθηγητή/το κράτος κλπ. Η σκληρή πραγματικότητα μας δείχνει πως όσο και να διαβάσεις, όσο και να μορφωθείς, όσο ανταγωνιστικός και να γίνεις, αν είσαι μόνος σου μάλλον το μέλλον σου προδιαγράφεται μαύρο. Τα φοιτητικά και λαϊκά κινήματα του παρελθόντος (από το Μάη του ’68 και την εξέγερση του Πολυτεχνείου, μέχρι και το πρόσφατο φοιτητικό κίνημα του 2006-07) δείχνουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο πως οι μαζικοί συλλογικοί αγώνες εργαζομένων, φοιτητών και νεολαίας είναι οι μόνοι που μπορούν να νικήσουν. Τα πρόσφατα παραδείγματα των αγώνων των κατοίκων της Κερατέας, των μεταναστών απεργών πείνας, και του ελπιδοφόρου ηρωικού αγώνα που δίνουν οι χαλυβουργοί σήμερα, δίνουν την πιο σαφή απάντηση σε όσους θέλουν να παρουσιάσουν τις συλλογικές πρακτικές σαν κάτι παρωχημένο και αναποτελεσματικό στο σήμερα…

Προκειμένου βέβαια, τα κινήματα να αυτοπροστατεύονται από την καπηλεία, την χειραγώγηση κλπ, πρέπει να διασφαλίζεται το αμεσοδημοκρατικό πεδίο συγκρότησης και διαμόρφωσης τους. Ο βέλτιστος τρόπος που χρησιμοποιεί ως κύτταρα ανάπτυξης το νεολαιίστικο και ευρύτερα λαϊκό κίνημα είναι οι συνελεύσεις των επιμέρους κοινωνικών χώρων και ο συντονισμός τους. Το δικό μας όργανο είναι η Γενική  Συνέλευση, το μοναδικό θεσμικό όργανο του Συλλόγου των φοιτητών, του ενιαίου δηλαδή σώματος των φοιτητών μιας σχολής, που σκοπό έχει τη συλλογική έκφραση των αιτημάτων των φοιτητών. Ο Σύλλογος είναι κεκτημένο των λαϊκών αγώνων και είναι το μοναδικό όργανο που επιτρέπει στους φοιτητές μιας σχολής να παρέμβουν ενιαία στην κοινωνία.  Στον αγώνα για την υπεράσπιση βέβαια των συλλογικών αυτών διαδικασιών, όπως είναι η Γενική Συνέλευση, πρωτεύοντα ρόλο έχει ο ίδιος ο φοιτητής. Ο φοιτητής ο οποίος δεν κοιτάζει μόνο τα μαθήματά του και την όσο το δυνατόν συντομότερη ολοκλήρωση των σπουδών του, αλλά και που ως ενεργό μέλος της κοινωνίας αντιλαμβάνεται την ευθύνη του να έχει άποψη και να συμμετέχει ενεργά στο κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα.  Ο φοιτητής που πρέπει να αντιλαμβάνεται πως η πολιτική και γενικότερα η εμπλοκή στα κοινά δε γίνεται μέσω πεφωτισμένων εκπροσώπων, αλλά με την ενεργή συμμετοχή όλων στις συλλογικές διαδικασίες.

Η συμμετοχή αυτή όμως σε καμία περίπτωση δεν ευνοείται απ’ τους ρυθμούς σπουδών και την καθημερινότητα, τόσο στη σχολή μας όσο και στις υπόλοιπες. Όταν τρέχουμε από εργασία σε εργασία και από διόρθωση σε διόρθωση μάλλον δεν προλαβαίνουμε να ασχοληθούμε και τόσο πολύ με ζητήματα που αφορούν το άμεσο μέλλον μας αλλά και το παρόν μας. Ακούμε διαρκώς ότι όσα περισσότερα μάθουμε τόσο το καλύτερο για μας. Όταν όμως αυτό οδηγεί στο να μην έχουμε χρόνο για τίποτε άλλο και όταν μάλιστα “βγούμε από δω” αυτήν τη γνώση να μην έχουμε τι να την κάνουμε, τότε πρέπει να  επαναπροσδιορίσουμε ποιο είναι το «καλό μας», ειδικά όταν αυτό χρησιμοποιείται σαν επιχείρημα απέναντι στις συνελεύσεις, στις κινητοποιήσεις, στις καταλήψεις κλπ, με λίγα λόγια σε οποιαδήποτε δραστηριότητα «τρώει χρόνο» ή παρακωλύει την ομαλή φοιτητική καθημερινότητα.

Εμείς θεωρούμε πως όποιος φοιτητής αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της συμμετοχής του στις συλλογικές διαδικασίες, πρέπει να συμμετέχει ενεργά σε αυτές και σαν πρόσωπο με τη φυσική του παρουσία, αλλά και σαν  ενεργό κομμάτι των διαδικασιών αυτών, με τη στήριξη των αποφάσεών τους.  Είναι σήμερα στοίχημα για μας, πρώτα σαν φοιτητές της σχολής, αλλά και σαν κομμάτι της νεολαίας να συζητάμε, να αποφασίζουμε και να πράττουμε με συλλογικό τρόπο. Ανεξάρτητα με το ποια απάντηση έχει ο καθένας για τη σημερινή κατάσταση και το ξεπέρασμά της, το μόνο σίγουρο είναι πως αν δεν εντάσσεται σε μία συλλογική κουλτούρα συζητήσεων, συνελεύσεων, δράσεων, διεκδικήσεων κλπ. είναι καταδικασμένη να αναπαράγει τον ατομισμό, την αυταρέσκεια και την ηττοπάθεια.

αριστερή κίνηση αρχιτεκτονικής – εαακ

Advertisements
This entry was posted in φοιτητικό κίνημα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s