Νέα δανειακή σύμβαση…ούτε με σφαίρες!

 

“Το μνημόνιο απέτυχε”. Αυτή ήταν η πιο μοδάτη δήλωση αξιωματούχων τους τελευταίους μήνες, ήταν η ατάκα που ακουγόταν συνεχώς στα κανάλια από τη Μέρκελ και τον Παπαδήμο, μέχρι τους δημοσιογράφους τύπου Πρετεντέρη. Ενώ λοιπόν ακούγονται αυτά και παρ’ ότι έχει υπάρξει η συνθήκη της 26ης Οκτωβρίου, την οποία πανηγύρισε η κυβέρνηση Παπανδρέου λίγο πριν την πτώση της, μπαίνει στο προσκήνιο κάτι καινούργιο: η νέα δανειακή σύμβαση. Εμφανίστηκε μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων, σαν άλλο πρωτοχρονιάτικο δώρο, με το γνωστό πλέον περιτύλιγμα της “σωτηρίας της χώρας” όπως ακριβώς το μνημόνιο του 2010 και το μεσοπρόθεσμο του περασμένου καλοκαιριού. Διαβάζοντας δηλαδή πίσω από τις λέξεις πρόκειται για ακόμη ένα σχέδιο της Ε.Ε και του ΔΝΤ, σε συνεργασία με την εδώ συγκυβέρνηση και την αστική τάξη, για τη σωτηρία του κεφαλαίου σε βάρος των εργαζομένων.

Αν και θα αρκούσε η εμπειρία των προηγούμενων καταστροφικών για το λαό συμφωνιών, για να χαρακτηριστεί το ίδιο και αυτή, ας δούμε αναλυτικά τι περιλαμβάνει η  “νέα δανειακή σύμβαση”:

  • 150.000 απολύσεις στο δημόσιο και περαιτέρω απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα.
  • Διάλυση του κατώτατου μισθού, ιδιαίτερα για τη νεολαία.
  • Περικοπές στις συντάξεις
  • Κατάργηση συλλογικών συμβάσεων
  • Διάλυση κοινωνικών αγαθών
  • Μόνιμος μηχανισμός επιβολής των μέτρων είτε με τη μορφή επιτρόπου είτε με τη μορφή κλειστού λογαριασμού με τα χρήματα των τόκων των δανείων.

Για να μπορέσουν βέβαια όλα αυτά να περάσουν όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα και να ψηφιστούν άμεσα απ’ την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ στήθηκε ακόμη ένα σίριαλ-θρίλερ διαπραγμάτευσης. Το σενάριο γνωστό: η τρόικα με πρωτεργάτη την Ε.Ε να πιέζει, η κυβέρνηση να “αντιστέκεται σθεναρά”, τα κόμματα που την απαρτίζουν να ξορκίζουν τα νέα μέτρα και να δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να τα δεχτούν, αλλά τελικά να λυγίζουν υπό το βάρος των πιέσεων των δανειστών αλλά και του “εθνικού καθήκοντος”. Μ’ αυτόν τον τρόπο ο κόσμος τίθεται σε θέση παθητικού τηλεθεατή αντί αυτού που θα καθορίζει τις εξελίξεις. Ενός θεατή μάλιστα που το μόνο που πρέπει να τον απασχολεί είναι το τέλος του σίριαλ σαν γεγονός, δηλαδή αν και πώς τα βρήκαν κυβέρνηση-τρόικα (σα να’ ταν τηλεοπτικό ζευγάρι) κι όχι τι θα επιφέρει αυτό στη ζωή του. Στα παραπάνω βέβαια προστίθεται και η καθημερινή τρομοκρατία της χρεοκοπίας και της δήθεν καταστροφικής εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ και την Ε.Ε.

Κάθε φορά όμως, πέρα απ’ την αναφορά των μέτρων και το πως αυτά παρουσιάζονται στην κοινωνία, είναι απαραίτητο να γίνεται ξεκάθαρη κι η πολιτική που κρύβεται πίσω απ’ αυτά και πού τελικά αποσκοπεί. Ξεκινώντας λοιπόν απ’ τις απολύσεις, εκτός απ’ την περικοπή του μισθολογικού κόστους για τις επιχειρήσεις, έρχονται να παίξουν το ρόλο της τρομοκρατίας του εργοδότη και του κράτους απέναντι στους εργαζόμενους ώστε οι τελευταίοι να δέχονται πιο εύκολα τους χειρότερους όρους εργασίας χωρίς να τολμούν να αντιδράσουν. Το κόψιμο των μισθών απ’ την άλλη αποτελεί μια δίχως προηγούμενο μείωση της εργατικής δύναμης, μια φοβερή συμπίεση του κόστους εργασίας. Με τη συμπίεση αυτή να είναι πλέον τόσο μεγάλη που ο μισθός αρκεί ίσα να καλύψει τις βιολογικές ανάγκες των εργαζομένων και μ’ ένα μεγάλο μέρος τους να δουλεύει χωρίς να πληρώνεται, πλησιάζουμε περισσότερο προς μια κατάσταση κανονικής δουλείας. Σαν να μην έφτανε αυτό γίνεται και μία προσπάθεια αντιστροφής των όρων εργασία-πλούτος. Ενώ μέχρι τώρα ήταν δεδομένο ότι η εργασία παράγει τον πλούτο, αυτή τη στιγμή πάνε να πείσουν ότι ο πλούτος είναι αυτός που παρέχει εργασία. Χαρακτηριστικό είναι το εξώφυλλο της “Αυριανής” που κατηγορούσε τους εργαζόμενους στο ΑΛΤΕΡ ότι τσέπωσαν κάποια εκατομμύρια, χρήματα που στην πραγματικότητα ήταν απλώς οι μισθοί τους. Για να μπορέσουν όμως τα παραπάνω να σταθούν και να εμπεδωθούν τους είναι απαραίτητη η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Γιατί έτσι χτυπιούνται μ’ ένα θεσμικό, νομικό τρόπο οι συλλογικές διαδικασίες και εξαλείφεται η οποιαδήποτε δυνατότητα συλλογικής δράσης και διεκδίκησης. Παύει τελικά απλώς και μόνο να προωθεί τον ατομισμό και τον ανταγωνισμό αλλά ουσιαστικά επιβάλλει και μάλιστα με θεσμικά έναν πραγματικό κανιβαλισμό μεταξύ των εργαζομένων.

Γίνεται λοιπόν πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι αυτή η κυβέρνηση, όπως οι προηγούμενες, αλλά και το κράτος γενικά, όχι μόνο δε δουλεύει για την κοινωνία αλλά το αντίθετο. υπερασπίζεται με κάθε τρόπο και κάθε κόστος τα συμφέροντα των κεφαλαίου και των πλουσίων. Ισοπεδώνει κάθε εργατικό δικαίωμα, βυθίζει τον κόσμο στην εξαθλίωση, δημιουργεί στην κοινωνία μια κατάσταση πραγματικής ζούγκλας όπου ο καθένας για να επιβιώσει πρέπει να φάει τον διπλανό του. Στην κρίση αυτή του καπιταλισμού αντιμετωπίζει το λαό σαν κανονικό σωσίβιο των καπιταλιστών γκρεμίζοντας ότι έχει κατακτηθεί με αίμα τα τελευταία 100 χρόνια!

Κάπου εδώ τίθεται το ερώτημα πόσο και πώς όλα αυτά μας αφορούν. Πέρα από τη διάλυση του πανεπιστημίου και των δικαιωμάτων μας ως φοιτητές, πράγμα που επιβάλλει ο νόμος-πλαίσιο της Διαμαντοπούλου και των οποίων γινόμαστε καθημερινοί μάρτυρες, όλα τα παραπάνω μας καθιστούν μια ολόκληρη γενιά κυριολεκτικά χωρίς κανένα μέλλον (τουλάχιστον στην Ελλάδα). Σ’ αυτήν την κατάσταση που πραγματικά και χωρίς υπερβολές παίζεται η ζωή μας και το μέλλον μας ο καθένας μας καλείται να πάρει θέση. Ή θα πάρει τη μεριά της κυβέρνησης, της τρόικα και της πολιτικής τους ή το δρόμο του αγώνα. Πλέον, η άποψη του “δεν ξέρω-δεν απαντώ”, “δε με αφορά” δεν είναι άποψη χωρίς πρόσημο, τουναντίον, εντείνει ακριβώς τη στροφή προς τον ατομικό δρόμο και την απάθεια, άρα βοηθάει εκούσια ή ακούσια στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Από την άλλη το δρόμο του αγώνα και της αξιοπρέπειας τον έδειξαν και συνεχίζουν να τον δείχνουν οι εργαζόμενοι στη χαλυβουργία, στο ΑΛΤΕΡ και σε τόσους άλλους χώρους δουλειάς που μπροστά στον εκβιασμό, την εξαθλίωση και την εκμετάλλευση, απάντησαν με όπλο τους συλλογικούς αγώνες και την αλληλεγγύη.

Οι κινητοποιήσεις της τελευταίας εβδομάδας και η γενική απεργία της 7/2 δείχνει ότι μια προηγούμενη φάση κινηματικής νηνεμίας τελείωσε. Έχουμε μπει σε μία περίοδο κοινωνικού αναβρασμού και πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε μαζί με τους εργαζόμενους και κάθε πληττόμενο κομμάτι της κοινωνίας να τα σαρώσει όλα. Πρέπει να καταλάβουμε το μέγεθος της μάχης αλλά και το μέγεθος της συμβολής μας ως φοιτητικό κίνημα και να συμμετέχουμε μαζικά στις συλλογικές μας διαδικασίες και στις κινητοποιήσεις. Η ιστορία του φοιτητικού κινήματος, που σ’ όλες τις μεγάλες συγκρούσεις ήταν στην πρώτη γραμμή, σε συνδυασμό με αυτά που διακυβεύονται σήμερα δημιουργούν σε εμάς ένα καθήκον. Να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να υπερασπιστούμε όλα όσα έχουν κερδηθεί.

Γκρεμίζουν κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα…

…όλοι στους δρόμους, όλοι στον αγώνα!

αριστερή κίνηση αρχιτεκτονικής – εαακ

Advertisements
This entry was posted in φοιτητικό κίνημα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s