Για τα γεγονότα της Κυριακής 12 Φλεβάρη.

Ίσως το πιο σημαντικό ερώτημα που γεννάται ύστερα από μια κινητοποίηση σαν αυτή της Κυριακής, 12 Φλεβάρη, είναι τελικά τι αποτελέσματα κατάφερε να πετύχει, στο πλαίσιο των κοινωνικών αγώνων που συμβαίνουν τα τελευταία δύο χρόνια στην Ελλάδα. Όσο προφανής κι αν φαίνεται αυτή η πρόταση, ορίζει μία τελείως διαφορετική μέθοδο εξέτασης των γεγονότων από αυτήν που μας βομβαρδίζουν καθημερινά, με ιδιαίτερη μανία τα ΜΜΕ και όχι μόνο. Έτσι λοιπόν, κληθήκαμε όλοι, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, να διαμορφώσουμε άποψη γύρω απ’ τα γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας.

Ξεκινάμε, κάνοντας δύο βασικές παρατηρήσεις για το χειρισμό των πληροφοριών απ΄ τα media.

  • Πρώτον, ενώ γενικά θεωρούμε πως δεν έχει ιδιαίτερο νόημα ύστερα από μια τόσο μεγάλη κινητοποίηση να σταθούμε στο γεγονός πως για μια ακόμη φορά τα ΜΜΕ συνειδητά απέκρυψαν το μέγεθός της, η διαστρέβλωση που έκαναν αυτή τη φορά ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Δεν είναι και το πλέον σύνηθες να εμφανίζουν μια κινητοποίηση άνω του μισού εκατομμυρίου ανθρώπων ως μια συγκέντρωση 20.000, άντε 35.000 ανθρώπων!

  • Δεύτερον, η επιμονή στις καταστροφές συγκεκριμένωνκτηρίων (όπως το Αττικόν, το Άστυ) συνοδευόμενο με την αντιφατική συζήτηση, απ’ τη μια για προβοκάτορες και παρακρατικούς και απ’ την άλλη για πλιατσικολόγους και «στρατιωτικά οργανωμένες» ομάδες κουκουλοφόρων με αρχηγούς, υπαρχηγούς κλπ, δεν έγινε ούτε τυχαία, ούτε από άγνοια.

Δημιουργούνται λοιπόν δύο κυρίαρχες (και συγκλίνουσες) αφηγήσεις για τα γεγονότα, που αναπαράγονται με διάφορες μορφές απ’ τον κυρίαρχο λόγο (ΜΜΕ, κόμματα εξουσίας, αστική διανόηση κλπ). Είτε πως πρόκειται για γεγονότα που δημιούργησε το κράτος με τους μηχανισμούς του (παρακράτος κλπ) προκειμένου να δυσφημήσει το ειρηνικό, λαϊκό κίνημα σπιλώνοντάς το με τις καταστροφές απ΄ τη μία και τρομοκρατώντας τον υπόλοιπο κόσμο για να μην κατέβει στις διαδηλώσεις απ΄ την άλλη, είτε πως σε μία σχετικά άμαζη συγκέντρωση (35.000 ατόμων) των «γνωστών διαδηλωσάκηδων» κάποια «γνωστά κακοποιά στοιχεία» παρείσφρησαν προκειμένου να ικανοποιήσουν «το πάθος τους για κάψιμο και λεηλασία»!

Επειδή όμως αυτές οι ερμηνείες παράγουν πολιτικά αποτελέσματα και δεδομένα (στα οποία θα αναφερθούμε παρακάτω) θεωρούμε πως είναι αναγκαίο να εκθέσουμε και τη δική μας διαφορετική πολιτική οπτική.

Εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια, ακόμα και στα φοιτητικά αμφιθέατρα, συζητάμε για το πώς επηρεάζει η καπιταλιστική κρίση (μέσω της πολιτικής που ορίζουν τα μνημόνια) την καθημερινότητα εργαζομένων και νεολαίας. Η κοινή συνισταμένη της υποβάθμισης του επιπέδου ζωής και των προοπτικών αυτών των κοινωνικών στρωμάτων, δεν αποτελεί μια θεωρητική κουβέντα αλλά μια καθημερινή εμπειρία που οι περισσότεροι από μας βιώνουμε. Η παράλληλη αδυναμία του συστήματος να πείσει το λαό για τη στρατηγική του μνημονίου, έστω και για μία μακροπρόθεσμη επανάκαμψη, δημιουργεί μια τρομερή αναντιστοιχία ανάμεσα στην κυβερνητική πολιτική και στην απήχηση που έχει αυτή στην κοινωνική πλειοψηφία. Τέλος, η εμπειρία που έχει συσσωρεύσει ο λαός μέσα απ΄ την αυτοοργάνωσή του (πλατείες, πρωτοβουλίες δεν-πληρώνω, τοπικές συνελεύσεις, απεργίες-καταλήψεις κλπ) θέτει σε ένα νέο επίπεδο την αποφασιστικότητα και τις μορφές αντιπαράθεσης τις οποίες είναι διατεθειμένος να υιοθετήσει απέναντι σε ένα οχυρωμένο κυβερνητικό κέντρο που δεν κάνει ούτε ένα βήμα πίσω. Αυτά είναι τα στοιχεία που κατά τη γνώμη μας δημιουργούν το μείγμα το οποίο, τη στιγμή(συμβολική και υλική)που ψηφίζεται το δεύτερο μνημόνιο, γίνεται εκρηκτικό. Όσοι λοιπόν βρέθηκαν στη συγκέντρωση της Κυριακής, είδαν αυτόν ακριβώς το λαό είτε να μάχεται με τις δυνάμεις των ΜΑΤ απ΄ τις 17.30 μέχρι τις 23.00 για να παραμείνει στην πλατεία Συντάγματος, είτε να επικροτεί πρακτικές επιθέσεων σε σύμβολα της οικονομικής εξουσίας (βλ τράπεζες κλπ). Καλώς ή κακώς, αυτή είναι η πραγματικότητα και πάνω σ΄ αυτήν καλούμαστε να τοποθετηθούμε. Για κάποιο λόγο όμως, ο κυρίαρχος λόγος βρίσκει πιο πειστικά τα σενάρια για προβοκάτορες, πράκτορες, εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου και γενικά οποιαδήποτε εκδοχή ξεφεύγει από μια κοινωνιολογική ερμηνεία των γεγονότων.

Κοιτάζοντας τα πράγματα λίγο απ’ έξω, πηγαίνοντας ένα χρόνο πίσω αναρωτιόμαστε το εξής:Πώς είναι δυνατόν ο ίδιος κυρίαρχος λόγος τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπο Δυτικό πολιτισμό, να αιτιολογεί και να χαιρετίζει τις πραγματικά βίαιες εξεγέρσεις των λαών των αραβικών χωρών; Γιατί εκεί δεν απασχόλησαν τα αντίστοιχα ερωτήματα: «ποιοι είναι αυτοί που συγκρούονταν στους δρόμους;» , «καταστράφηκε δημόσια ή ιδιωτική περιουσία;» κλπ. Μα, σύμφωνα με την αφήγηση της πολιτισμένης Δύσης οι αραβικοί λαοί κάναν ένα θεμιτό βήμα προς τις φιλελεύθερες καπιταλιστικές δημοκρατίες, απομακρυνόμενοι απ΄ τα προηγούμενα οπισθοδρομικά-αυταρχικά καθεστώτα! (η πραγματικότητα βέβαια είναι πολύ πιο σύνθετη, αλλά δε θα αναλυθεί εδώ). Δε γίνεται όμως ο λαός να αμφισβητεί την ορθολογικότητα και την αρμονία των ίδιων των Δυτικών καθεστώτων! Κάτι άλλο θα πρέπει να συμβαίνει (έστω και με το ζόρι)!

Κατά τη γνώμη μας λοιπόν, υπάρχει απάντηση σ΄ όλα αυτά τα παράδοξα που φαίνονται να προκύπτουν. Μπροστά σ΄ αυτήν την αποφασιστική επανένταξη του λαού στο προσκήνιο το κράτος έπρεπε να εντοπίσει τα κατάλληλα σημεία πάνω στα οποία θα σταθεί προκειμένου να αποδομήσει αυτήν τη δυναμική. Και εδώ χρησιμοποιείται η πείρα και οι τεχνικές που έχουν αναπτύξει οι κρατικοί μηχανισμοί κυρίως απ΄ την εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08 και μετά. Επιστρέφοντας λοιπόν στις πρώτες παρατηρήσεις, βλέπουμε πως στα δελτία των 20:00 χύνονται δάκρυα για τις καταστροφές που προκλήθηκαν «στην πολιτιστική μας κληρονομιά και στα μαγαζιά που τώρα θα κλείσουν και θα χαθούν θέσεις εργασίας». Το αποτέλεσμα λοιπόν που παράγει αυτή η επιλεκτική μεταφορά της πραγματικότητας είναι πως όποιος ήταν κομμάτι αυτής της κινητοποίησης, είτε θα πρέπει να κάνει την αυτοκριτική του για τις συγκρουσιακές πρακτικές που υιοθετήθηκαν γενικά, είτε να υποστηρίξει αυτές τις «απάνθρωπες, απολίτιστες, καταστροφικές» συνέπειες, πράγμα που σημαίνει πως τίθεται εκτός του «υγιούς κοινωνικού συνόλου». Αυτή όμως η επιλεκτική εικόνα που παρουσιάζεται και πάνω στην οποία καλούμαστε όλοι να τοποθετηθούμε, προσπαθήσαμε να δείξουμε πως δεν είναι ούτε επαρκής αλλάκυρίως ούτε αθώα. Όταν λοιπόν τα γεγονότα εξετάζονται μέσα στο συνολικό πλαίσιο που τα γέννησε, το ερώτημα μετατίθεται. Απ΄ την ηθική έγκληση για καταδίκη των βιαιοπραγιών και των συνεπειών τους, σαν να ήταν αυθύπαρκτα μεταφυσικά φαινόμενα, εγκαλούμαστε πολιτικά να απαντήσουμε στο αν είμαστε κομμάτι, αν υποστηρίζουμε τη δίκαιη (ή όχι) εξεγερτική πράξη του λαού απέναντι στο πολιτικοοικονομικό καθεστώς που ορίζεται απ’ τα μνημόνια και γεννά τη διευρυμένη δυσαρέσκεια και οργή. Αυτό είναι για μας το ερώτημα που πρέπει να απαντά ο καθένας, που όσο προφανές κι αν φαίνεται, επενδύεται με πολλαπλά ηθικά και όχι μόνο ιδεολογήματα που θολώνουν την καθαρότητά του.

Καλώς ή κακώς τα κοινωνικά κινήματα δεν συμβαίνουν μέσα σε εργαστηριακές συνθήκες, με ιδανική μορφή και μονοσήμαντη έκφραση. Η συζήτηση όμως που κάνει το κίνημα γύρω απ’ τους στόχους και τις μορφές αγώνα που υιοθετεί, που επικροτεί ή που απορρίπτει, δε μπορεί να γίνονται με βάση τααποστειρωμένα από οποιαδήποτε κοινωνική πραγματικότητα ερωτήματα που του θέτει η κυρίαρχη ιδεολογία και οι φορείς της (βλ ΜΜΕ). Οφείλει το ίδιο το κίνημα μέσα απ΄ τις δομές του, τα κύτταρα του, να συζητά, να αποτιμά, να καθορίζει στόχους και τελικά να επεξεργάζεται συλλογικά τα ερωτήματα και τα διλήμματα της συγκυρίας. Με βάση αυτήν ακριβώς την οπτική και αυτήν την κόκκινη γραμμή που χαράζεται,εμείς ήμασταν και είμαστε περήφανο κομμάτι αυτής της επίμονης μάχης που έδωσε ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία την Κυριακή!

Ένα βασικό σημείο που κατά τη γνώμη μας πρέπει να γίνεται σαφές είναι πως αυτή τη φορά το κράτος δεν επιχείρησε μόνο να διαιρέσει τους διαδηλωτές σε ειρηνικούς και μη. Κυρίως, προσπάθησε να καλλιεργήσει το αίσθημα πως ο λαός δε γίνεται να αμφισβητήσει έμπρακτα της κυβερνητικές επιδιώξεις! Δε μπορεί να ήταν ο «λαός» αυτός που εξεγέρθηκε! Έτσι προτιμά ο ίδιος ο Υπουργός προστασίας του πολίτη να μιλά για παρακρατικούς! (τους οποίους ποιος ενεργοποίησε αν είναι έτσι;!) ή εν πάση περιπτώσει ξαναγυρνάμε στη θεωρία της πορείας των 35.000 με τους 100 ψυχοπαθείς/εγκληματίες/πυρομανείς κλπ. Όσο όμως κι αν θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο , η ιστορία δε γράφεται απ΄ την παντοδυναμία του κράτους και των μηχανισμών του!

Αυτό που λέμε εμείς, είναι πως η 12η Φλεβάρη αποτελεί ορόσημο γιατί ο λαός έδειξε ότι απ’ την παθητική στάση και τη διαμαρτυρία περνάει πλέον στην έμπρακτη, ρητή διεκδίκηση της ανατροπής. Αυτό για μας αποτελεί το πιο αισιόδοξο μήνυμα, που αν συνδυαστεί με πολιτικά αιτήματα και στοχεύσεις που θα απεγκλωβίζονται απ’ τους εκβιασμούς και την καταστροφολογία του κυβερνητικού και ευρωπαϊκού κέντρου για τη χρεοκοπία, την έξοδο απ’ την ευρωζώνη κλπ, θα μπορέσει να συγκροτήσει μια πραγματική ελπίδα για μια εναλλακτική έξοδο απ’ την κρίση. Γι΄ αυτό το λόγο οι πιέσεις ήταν τόσο μεγάλες, γι’ αυτό και το μεγάλο ευρωπαϊκό ενδιαφέρον γύρω απ’ την ελληνική υπόθεση.

Η κυβέρνηση απ΄ τη μεριά της, κάνοντας άλματα προς τα εμπρός, βλέπουμε πως βαθαίνει τα κατασταλτικά μέτρα και τις μεθόδους θωράκισης απ’ τα επικίνδυνα κινηματικά γεγονότα, επιδιώκοντας να θεσμοθετήσει την απαίτηση άδειας για να γίνονται πορείες (σε μία μόνο λωρίδα!), ενώ επιτρέπει το κλείσιμο των δρόμων μόνο για την επέτειο του Πολυτεχνείου, την Πρωτομαγιά και τις πανελλαδικές απεργίες της ΓΣΕΕ! Παράλληλα, βγάζει στη φόρα φωτογραφίες «υπόπτων» από τη διαδήλωση, καλώντας την κοινωνία να ρουφιανέψει όποιον μπορεί! Προφυλακίζει συλληφθέντες της Κυριακής (ανάμεσά τους και συνάδελφό μας απ’ τους Ηλεκτρολόγους) στα αζήτητα (βλ Κρήτη)! Καταπατάει το άσυλο στην Πάντειο, ζητάει στοιχεία απ΄ τους Πρυτάνεις για τα μέλη των φοιτητικών συλλόγων που εμπόδισαν τη συγκρότηση των Συμβουλίων Διοίκησης της Διαμαντοπούλου στο ΑΠΘ! Και όλα αυτά μέσα σε μόλις 10 μέρες!

Αυτοί μπορεί να ονειρεύονται, ότι θα κάτσουμε στ’ αυγά μας, θα κάνουμε τις εξεταστικές μας ήσυχοι, θα τα αφήσουμε όλα να γίνονται χωρίς καμία αντίσταση, θα τελειώνουμε για να φύγουμε στο εξωτερικό καταγγέλλοντας ακίνδυνα «την Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της»… Ας τους χαλάσουμε όμως τα όνειρα! Μπορούμε να απαντήσουμε στο αρχικό ερώτημα, για τα αποτελέσματα που κατάφερε η εξεγερτική Κυριακή! Όρισε νέες δυνατότητες, νέα κινηματική πνοή! Η 12η Φλεβάρη να συνεχιστεί παντού, να γίνει ορόσημο μιας νικηφόρας πορείας σε όλες τις εκδηλώσεις των αντιστάσεών μας!

αριστερή κίνηση αρχιτεκτονικής εαακ


Advertisements
This entry was posted in φοιτητικό κίνημα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s