Όλα τα’ χαμε, ο …Δόκτωρ μας έλειπε!

Τρίτη πρωί και το ΜΑΧ είναι γεμάτο με φοιτητές που περιμένουν (κάποιοι για πρώτη φορά κι οι περισσότεροι για πολλοστή) την πιο διάσημη εξέταση μαθήματος της σχολής: την Πληροφορική 1.
Αυτοί που έχουν ξαναδώσει (και ξαναδώσει…) ξέρουν τι να περιμένουν. Οι υπόλοιποι σίγουρα έχουν ακούσει διάφορες ιστορίες, δυστυχώς όχι υπερβολικές. Η εξέταση έχει πολλές πρωτοτυπίες:

Τα θέματα δεν μοιράζονται γραπτώς, αλλά απαγγέλλονται από έδρας (όπως όταν εξεταζόμασταν στην ορθογραφία στο δημοτικό). Όσο για το χρόνο της εκφώνησης, προσμετράται στο συνολικό χρόνο εξέτασης.

Η σύνθεση του αμφιθεάτρου αμέσως δείχνει τα ποσοστά επιτυχίας, τα οποία τον τελευταίο χρόνο δεν ξεπέρασαν το 55%. Για το τι συμβαίνει με την διόρθωση των γραπτών, πολλά μπορεί να υποθέσει κανείς, αλλά το σίγουρο είναι ότι το διάβασμα και το τι έχει γράψει ο καθένας μικρό, ή κανένα, ρόλο παίζει.

Το προκάλυμμα του μαζικού κοψίματος είναι συνήθως η αντιγραφή, για την αποκάλυψη της οποίας φημολογείται ότι υπάρχει ειδικός αλγόριθμος ανεπτυγμένος απ’ τον ίδιο το Δόκτορα. Υπάρχουν εξάλλου και περιστατικά που άτομα κατηγορούμενα για αντιγραφή δεν παίρνουν καν το μηδενικό αλλά θεωρείται ότι “δεν προσήλθαν” (κάτι που προφανώς αλλοιώνει τα ποσοστά επιτυχίας – αποτυχίας).

Όταν κανείς θέλει να δει το γραπτό του, μπας και καταλάβει τι πήγε στραβά και μπορέσει να περάσει κάποια στιγμή το μάθημα, η απάντηση είναι αρνητική γιατί “αν δείχναμε σε όλους τα γραπτά τους θα μαζεύονταν 200 άτομα κάθε φορά”, ή στην καλύτερη του τύπου “καλά, για έλα από δω να δούμε αν αντέγραψες ή όχι”.

Δύο πράγματα μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά: ή πως δεν είμαστε ικανοί να αντιληφθούμε το (ομολογουμένως ογκώδες) συγγραφικό έργο που συνοδεύει το μάθημα ή πως πρόκειται για μια εξουσιαστική συμπεριφορά με μεγάλη δόση εγωκεντρισμού, που οδηγεί ένα μεγάλο τμήμα των φοιτητών της σχολής μας σε καθεστώς ομηρίας για χρόνια, ακόμα και μετά το πέρας της διπλωματικής! Επειδή έχουμε σοβαρούς λόγους να πιστεύουμε πως δεν γίνεται με το που περνάμε το κατώφλι της εξέτασης της πληροφορικής να γινόμαστε συλλογικά ανίκανοι(!) τείνουμε προς τη δεύτερη εκδοχή… Εμείς απ’ την πλευρά μας πρέπει να αντιμετωπίζουμε τέτοια φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας και αυταρχικής συμπεριφοράς ενεργητικά μέσα απ’ τη συλλογική μας δράση, γιατί όσο τα αφήνουμε (έστω και παθητικά), τόσο αυτά αναπτύσσονται και επεκτείνονται δημιουργώντας όλο και πιο απάνθρωπες συνθήκες για τους φοιτητές. Κι αν χρειαστεί την επόμενη φορά ας είμαστε και οι 200 έξω απ’ το γραφείο!

αριστερή κίνηση αρχιτεκτονικής – εαακ

Advertisements
This entry was posted in φοιτητικό κίνημα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s