Για να μην εγκαταλείψουμε το φοιτητικό σύλλογο στην τύχη του…

Κάθε χρόνο, κάποια στιγμή (συνήθως σε περίοδο τακτικών συνελεύσεων) εμφανίζεται ένα κείμενο απ’ το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι αρχιτεκτονικής (φέτος ως βρώμικες ιστορίες#12) που πάνω-κάτω προσπαθεί να πει ένα πράγμα:

Οι συνελεύσεις και οι καταλήψεις, έτσι όπως είναι, αποτελούν “εκφυλισμένες” διαδικασίες, που διαμεσολαβούνται απ΄τα “κόμματα” και δε φέρνουν σε τελική ανάλυση κανένα “αποτέλεσμα” πέρα απ’ την “επαναστατική γυμναστική” των παρατάξεων.

Δε θα σχολιάσουμε το έντεχνο επικοινωνιακά και καθόλου τυχαίο “βάπτισμα” οποιασδήποτε συλλογικότητας μες στη σχολή ως κόμμα/παράταξη, ανεξάρτητα απ’ το αν αυτή αυτοπροσδιορίζεται και λειτουργεί με τελείως διαφορετικό τρόπο. Αυτό είναι λεπτομέρεια μπροστά στην ουσία του εν λόγω κειμένου, αν και αναδεικνύει μια μεθοδολογία απεύθυνσης στον κόσμο, η οποία δεν είναι ιδιαίτερα τιμητική.

Δε θα επεκταθούμε (παρότι είναι πολύ ελκυστικό) στο ότι η φρασεολογία, όπως και ο επιχειρηματολογικός πυρήνας αυτής της αντίληψης ταυτίζεται πλήρως και μάλιστα εμπλουτίζει εξ αριστερών την τετριμμένη πλέον “αντι-καταληψιακή” ρητορική των αυτοπροσδιοριζόμενων “ανεξάρτητων” μαθηματο-maniacs.

Θα πούμε όμως, πως θα έπρεπε να προβληματίσει λίγο παραπάνω τα παιδιά απ’ το στέκι ότι μάλλον αυτό που κάνουν είναι να «κλείνουν το μάτι» σ’ αυτήν την κατάσταση απάθειας που κυρίαρχα εκφράζεται με τη μη συμμετοχή του κόσμου τόσο στις συνελεύσεις, όσο και στις αποφάσεις τους. Ειδικά μάλιστα, όταν η κριτική που κάνουν απολήγει, στο να αναζητά αυτούς τους κάποιους όπου κάπου «ανάμεσα στο λευκό και στην αποχή» συμμερίζονται τις σκέψεις του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού και κάπως θα συναντηθούν οι δρόμοι τους, τότε μεγεθύνεται το ερώτημα: Για να κάνουν τι; ώστε να αντικαταστήσουν τις «βαρετές» διαδικασίες των συνελεύσεων, των καταλήψεων κλπ.

Αν και δε μπορούμε να δικαιολογήσουμε, μπορούμε τουλάχιστον να ερμηνεύσουμε αυτήν τη στάση. Όταν δε σε έχει απασχολήσει ποτέ, η ενεργοποίηση αυτών των διαδικασιών (ακόμα και με το δικό σου τρόπο) τότε είναι προφανές ότι δε μπορείς να αντιληφθείς ούτε τα εμπόδια, ούτε και τα προβλήματα που συναντάς σ’ αυτήν την προσπάθεια. Ανέξοδα λοιπόν, σαν θεατής που δεν απολαμβάνει την παράσταση αρχίζεις και διαμαρτύρεσαι. Φταίνε οι «άλλοι». Είναι γεγονός πως αυτές οι διαδικασίες μπορεί να εμφανίζονται κάπως βαρετές μπροστά στα «θεάματα» που καθημερινά προσφέρονται για κατανάλωση στην κοινωνία, αλλά πρέπει παράλληλα να εξηγείς αν έχουν ή όχι λόγο ύπαρξης. Είναι επίσης πολύ πιο εύκολο να μνημονεύουμε τις «μεγάλες καταλήψεις σε σχολές και εργοστάσια» που «ναι, τότε είχαν νόημα!», απ’ το να προσπαθούμε να τις ξανακάνουμε πράξη. Μέχρι τότε όμως τι; Αν το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι έχει διαμορφώσει κάποιες πρωτότυπες μεθόδους ενεργοποίησης των φοιτητών ή κάποιες νέες μορφές πολιτικών πιέσεων, θα ήταν πιο ενδιαφέρον και πιο ουσιαστικό να αφιέρωνε εκεί το κείμενό του.

Τελικά, αν οι συνελεύσεις, οι καταλήψεις κλπ (ακόμα και με τη σημερινή ανεπαρκή τους μορφή) είναι τόσο ακίνδυνες πολιτικά, τότε αναρωτιόμαστε πραγματικά, γιατί υπάρχει όλη αυτή η ενεργοποίηση μηχανισμών που επιδιώκει να τις καταστέλλει και να τις εκμηδενίζει. Από μεγαλοδημοσιογράφους του MEGA και του SKAI που φρικάρουν στο θέαμα των κατηλειμμένων σχολών, μέχρι τις κυβερνητικές παρατάξεις που είτε σαμποτάρουν με την απουσία τους αυτές τις διαδικασίες, είτε τις διαλύουν ακόμα και με τη βία. Από κλίκες καθηγητών που ενεργοποιούν ακόμα και πειθαρχικές κυρώσεις σε φοιτητές που συμμετέχουν σ’ αυτές, κάνοντας ακόμα και μηνύσεις, μέχρι τους εκατοντάδες φοιτητές που στις «βαρετές και ανούσιες» πορείες των τελευταίων χρόνων έχουν φάει ξύλο, δακρυγόνα, συλλήψεις και τρέχουν ακόμα και σήμερα στα δικαστήρια.
Μα τόσο «συστημικές» είναι πια αυτές οι πρακτικές;!

Θα ήταν αρκετά πιο ξεκούραστο για μας, να “ξενερώνουμε” όταν η κατάσταση στο σύλλογο δε μας αρέσει και να τον αφήναμε να πεθάνει ήσυχα, όπως άλλωστε παλεύουν με τόσο σθένος εδώ και τόσα χρόνια οι κυβερνήσεις και ο κρατικός μηχανισμός. Δεν είμαστε όμως διατεθειμένοι να κάνουμε κάτι τέτοιο, ακόμα κι αν είναι πραγματικά επίπονη και σίγουρα χρονοβόρα η προσπάθεια να ζωντανέψουν και να επανανοηματοδοτηθούν οι συνελεύσεις, οι καταλήψεις, οι συζητήσεις, οι πορείες, οι ακτιβισμοί ως πραγματικά μαζικές, συλλογικές πρακτικές. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, απέναντι μας τοποθετούμε την απάθεια, τον ατομισμό, την ανάθεση και τον ανταγωνισμό. Όποιος λοιπόν αναγνωρίζει αυτό το “μέτωπο” ως βασικό, πρέπει να περάσει απ’ τη φάση του «μοναχικού στοχασμού», στη φάση της «συλλογικής πράξης».

Γιατί η αλήθεια είναι ότι οι καιροί είναι δύσκολοι, αλλά κυρίως είναι απαιτητικοί…

αριστερή κίνηση αρχιτεκτονικής – εαακ

Advertisements
This entry was posted in φοιτητικό κίνημα. Bookmark the permalink.

3 Responses to Για να μην εγκαταλείψουμε το φοιτητικό σύλλογο στην τύχη του…

  1. Ο/Η Θοδωρής λέει:

    Δεν μπορώ να εκφέρω άποψη , τουλάχιστον εκτενή και ολοκληρωμένη, για τις προθέσεις των αναρχικών μέσα από τις διάφορα φυλλάδια που παρουσιάζουν κατά καιρούς στη σχολη.
    Δεν μπορώ να διαφωνήσω μαζί τους ,όμως ,για το θέμα των συνελεύσεων.Και εκεί θα σταθώ.Οχι από τη πλευρά ότι οι συνελεύσεις είναι «βαρετές» ή δεν έχουν κάποιο αποτελέσμα.Εχουμε δει αρκετες δράσεις από τις συνελεύσεις -και δυστυχώς δεν μιλάω για τις πορείες- οι οποίες μόνο βαρετές δεν ήταν και αποτελεσματικές.Καλώς ή κακώς το απότελεσμα δεν ήταν ο «αφοπλισμός της αστυνομίας» όπως ακούγεται στο τέλος κάθε συνέλευσης αλλά κυρίως ότι κατάφεραν να ενεργοποιήσουν τους φοιτητές και να μπορέσουν να προάγουν κινήσεις οι οποίες με τις σειρά τους δείχνουν ψήγματα συλλογικότητας.
    Ομως το θέμα είναι το ποιος κάνει αυτές τι ενέργειες; Το κάνει το φοιτητικό κίνημα; Ποιο φοιτητικό κίνημα; Αυτό των εαακ και της αρρεν; Η ΜΑΣ απέχει; Οι ανεξάρτητοι; Οι υπόλοιπες εκατοντάδων φοιτητών; Μιλάμε για φοιτητικό κίνημα με ταμπέλα κομματική;
    Διότι, είτε το θέλουμε είτε όχι το πρόβλημα της προσέλευσης στη συνέλευση είναι μεγάλο. Και αυτό «βολεύει».Βολεύει τη ΜΑΣ για να ξεκινήσει με δικές της πρωτοβουλίες συνελεύσεις , βολεύει τους «ανεξάρτητους» καθώς πολλές συνελεύσεις όπως και η σημερινή δεν έγιναν οπότε δεν παραπονέθηκαν καθόλου, βολεύει τους αναρχικούς γιατι και εκείνοι βρίσκουν αφορμή και οργανώνουν άλλες δράσεις.Και το ρήμα «βολεύει» το χρησιμοποιώ με την ευρεία έννοια και ο καθένας βγάζει τα δικά του συμπεράσματα.Δεν νομίζετε όμως ότι έχει βολέψει αρκετά και την ακα-εαακ μαζί με την αρρεν; Διότι μη μου πείτε ότι μια συνέλευση όπως η προήγουμενη με 168 ψήφους – που 168 δεν είναι ούτε ένα έτος στη σχολή- είναι αρκετή να μιλούμε για τη περίφημη φράση «Όλη η εξουσία στις Γενικές Συνελεύσεις».Μεγάλη ειρωνεία.Και αυτό το πράγμα δεν συνέβη μόνο στη προηγούμενη συνέλευση αλλά και σε πολλές άλλες και με μικρότερο αριθμό.
    Γνωρίζω τους κανόνες της συνέλευσης και αντιλαμβάνομαι ότι «θεσμικά» μιλάμε για ένα ισχύον αποτέλεσμα.Ομως πραγματικα ισχύει; Πραγματικά θα συνεχίσουμε να μιλάμε για ένα φοιτητικό κίνημα το οποίο είναι απών; Αρα εμμέσως πλην σαφώς εννοούμε εμάς τους παρόντες στη συνέλευση ή τους υποστηρικτές της εαακ της ΜΑΣ των ανεξάρτητων και δεν ξερω ποιων άλλων;
    Ας μην πετάμε λοιπόν αόριστες λέξεις όπως «απάθεια» , «μη συμμετοχή στις συνελεύσεις».Και μπορεί τα φυλλάδια των αναρχικών τελικά να μην είναι πολύ εύστοχα ή να μην έχουν τη σωστή κατεύθυνση -όπως τα ερμηνεύετε εσεις- ωστόσο θεωρώ ότι «ακουμπούν» κάποια ζητήματα -έστω και σπασμωδικά- τα οποία είναι ίσως και ιδιαίτερης σημασίας για το μέλλον των συνελεύσεων και συνάμα της συμμετοχής μας στις αποφάσεις.

  2. Ο/Η aristerikinisi λέει:

    Το ερώτημα είναι αν θέλουμε αυτοί οι 168 να γίνουν 800 (ή και παραπάνω) ή αν θεωρούμε πως είτε με 168 είτε με 800 η συνέλευση γενικά δεν έχει και τόσο νόημα. Εκεί είναι η ουσιαστική διαφωνία. Δηλαδή, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο όλοι «ακουμπούν» αυτά τα ζητήματα. Είτε αδιαφορώντας, είτε κριτικάροντας «απ’ έξω», είτε προσπαθώντας να κάνουν κάτι. Αν δε μας ενδιέφερε το ζήτημα της συμμετοχής δε θα ενημερώναμε 1000+ φοιτητές της σχολής με κείμενα, ανακοινώσεις σε μαθήματα κλπ. για την κάθε συνέλευση, τη θεματολογία της και τη σημασία που έχει (πράγμα που απαιτεί προετοιμασία, χρόνο κλπ) . Όπως επίσης, δε θα προσπαθούσαμε (όσο μπορούμε απ’ τη μεριά μας – δεν καθορίζεται μόνο από μας) να αποκτά η συνέλευση δυναμικό και ζωντανό χαρακτήρα. Το ζήτημα είναι πως κάποια στιγμή πρέπει να γίνει κατανοητό πως ο φοιτητικός σύλλογος και οι διαδικασίες του αποτελούν κτήμα αλλά και ευθύνη όλων των φοιτητών και μάλιστα ισότιμα. Οι φοιτητές (είτε ανήκουν σε κάποια συλλογικότητα είτε όχι) δε μπορεί να έχουν απλά το ρόλο του «κριτή» απέναντι στις παρατάξεις, στα σχήματα, σε άλλους ανένταχτους φοιτητές κλπ. Δε μπορεί απλά να εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για τις συνελεύσεις. Οφείλουν να «αναλαμβάνουν δράση» (ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους απόψεις). Εμείς απ’ τη μεριά μας προσπαθούμε αυτές τις ανησυχίες να τις κάνουμε «πράξη». Ενημερώσεις, κείμενα, συζητήσεις κλπ, τίποτα δεν είναι ποτέ αρκετό και το ξέρουμε. Αλλά σίγουρα δε μπορεί κάποιος να μας κατηγορήσει ότι «βολευόμαστε» με την κατάσταση. Αν βολευόμασταν (πίστεψέ μας) θα περνάγαμε πολύ πιο ξεκούραστα και ανέμελα την καθημερινότητά μας.

  3. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Ευτυχώς έχουμε και εσάς τους φωτισμένους επαναστατο-maniacs, που ξέρετε τι είναι το καλύτερο για όλους μας, και μας σωζετε με τις τακτικές και ιδιαίτερα πλούσιες συνελεύσεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s