Συμβούλια Διοίκησης… αρχή του τέλους ή ευκαιρία για νέα αρχή;

Οι εκλογές ανάδειξης των εσωτερικών μελών του Συμβουλίου Διοίκησης του ΕΜΠ έγιναν, τη Δευτέρα 10/12, παρά τις αποφάσεις και την τοποθέτηση των Συλλόγων φοιτητών, καθηγητών και εργαζόμενων του ιδρύματος. Τόσο ο τρόπος, όσο και το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτές έγιναν, λέει πολλά για το μέγεθος και το ύφος της επίθεσης που δέχεται το δημόσιο πανεπιστήμιο από την κυρίαρχη πολιτική αλλά και για το πώς ορίζεται συνολικά το παιχνίδι στο πεδίο της αναδιάρθρωσης από εδώ και στο εξής.

Ο πρωτοφανής τρόπος, δηλαδή η ηλεκτρονική ψηφοφορία, με την οποία επιτέλους κάμφθηκαν οι αντιστάσεις τόσο του φοιτητικού κινήματος όσο και της πολυτεχνειακής κοινότητας συγκεκριμένα, έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που την “χρωματίζουν”.

Αφενός είναι καθ’ όλα αντιδημοκρατικός, αφού όχι μόνο παρακάμπτει όλες τις δημοκρατικές αποφάσεις των συλλογικών οργάνων του ιδρύματος αλλά προκειμένου να διασφαλίσει την επιτυχία του εγχειρήματος δε διστάζει να κάνει κρυφά Πρυτανικά Συμβούλια , που είναι παράτυπα βάσει και των θεσμικών κανονισμών του ΕΜΠ αλλά και να χρησιμοποιεί και εξωτερικό server (και όχι αυτόν του ΕΜΠ, όπως ορίζει ο νόμος). Αφετέρου είναι ξεκάθαρα διαβλητός, αφού το να ψηφίζει ο καθένας (καθηγητής) στέλνοντας ένα mail με την ψήφο του από τον προσωπικό του λογαριασμό mail σ έναν απομακρυσμένο server, καθισμένος σπίτι του, μόνο ως διαφανής και ασφαλής μέθοδος δε χαρακτηρίζεται.

Το πλαίσιο στο οποίο έγιναν, μάλλον πολεμικό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Από τη μία πλευρά, οι Σύλλογοι φοιτητών, καθηγητών και εργαζόμενων του ΕΜΠ,  που από πέρυσι κιόλας, ήταν τοποθετημένοι ενάντια στις εκλογές του Συμβουλίου, αποδεικνύοντάς το σε κάθε “ευκαιρία” με τις ριζοσπαστικές δράσεις τους. Ξεκινώντας από τα επανειλημμένα μπλοκαρίσματα των πρυτανικών συμβουλίων για την οριστική προκήρυξη των εκλογών, συνεχίζοντας με το μπλοκάρισμα των εκλογών δια της φυσικής παρουσίας τη Δευτέρα 2 και την Τρίτη 3/12, με τη συμβολική κατάληψη του Κέντρου Δικτύων του ΕΜΠ (απ’ τους φοιτητικούς συλλόγους) την Τετάρτη 5/12  και το ρίξιμο των mail-server, μέχρι και την κατάληψη ολόκληρου του Ιδρύματος τη Δευτέρα 10/12, ημέρα διεξαγωγής της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, με στόχο να δοθεί το πολιτικό στίγμα της εικόνας ενός κλειστού Ιδρύματος όπου κάποιοι αποφασίζουν έξω και μακριά από αυτό για λογαριασμό του, πράγμα που αντανακλά πλήρως την πραγματικότητα.

Από την άλλη, εκείνοι, οι οποίοι ήθελαν να “ανοίξουν” το Ίδρυμα στο νέο νόμο, στο νέο μοντέλο διοίκησης και τα επακόλουθά του. Το αντίπαλο αυτό στρατόπεδο, του Υπουργείου και των εκφραστών της κυρίαρχης πολιτικής εντός και εκτός του ΕΜΠ, προκειμένου επιτέλους να ξεμπερδέψει με τις ενοχλητικές αντιστάσεις της πολυτεχνειακής κοινότητας, δε δίστασε να  αφήσει κατά μέρους, όποια έννοια “δημοκρατικότητας” επικαλούνταν το προηγούμενο διάστημα. Αυτό δε φάνηκε μόνο στο ΕΜΠ με τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν (κρυφά πρυτανικά, εξωτερικοί server) αλλά και σε άλλα ιδρύματα, όπου ΜΑΤ και Εισαγγελείς μπαινόβγαιναν κατά βούληση.

Ας δούμε σε ποιο σημείο βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, μιας και το Συμβούλιο δεν έχει “κλείσει”.

Από τη Δευτέρα 10/12 λοιπόν, έχουν εκλεγεί τα 8 εσωτερικά μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης ΕΜΠ. Σειρά έχουν οι εκλογές για τον εκπρόσωπο των φοιτητών, η οποία θα γίνεται από ενιαίο ψηφοδέλτιο. Αν δηλαδή μέχρι τώρα η κυρίαρχη αντίληψη για την πολιτική στους φοιτητικούς συλλόγους πρότεινε την επίλυση των προβλημάτων μας μόνο μέσα απ’ τις φοιτητικές εκλογές και την αναλογική-ποσοστιαία διαμεσολάβηση των παρατάξεων, οι νέες ρυθμίσεις κάνουν ακόμα πιο «δημοκρατικά» βήματα αφού προβλέπουν πλέον την εκλογή ενός (υπερ)Φοιτητή που θα είναι ο Εκλεκτός εκπρόσωπος του συνόλου της φοιτητικής κοινότητας. Προφανώς το μοντέλο «συνελεύσεις στους φοιτητικούς συλλόγους» με άμεση και οριζόντια συμμετοχή όλων, δεν απολαμβάνει ιδιαίτερη συμπάθεια απ’ τους «δημοκρατικούς» υπερασπιστές του νέου νόμου. Τέλος, το Συμβούλιο θα ολοκληρωθεί αφού εκλεγούν και τα εναπομείναντα 6 εξωτερικά μέλη του, δηλαδή managers, άτομα του επιχειρηματικού κόσμου εντός και εκτός συνόρων, που προφανώς και για να θέτουν υποψηφιότητα, κάποιο ενδιαφέρον θα έχουν για αυτό το σάπιο, υποβαθμισμένο και μη ανταγωνιστικό Πανεπιστήμιο που περιγράφουν σε κάθε ευκαιρία.

Τι θα έρθει όμως να φέρει αυτό το Συμβούλιο την επαύριο της συγκρότησής του και γιατί τόσος ντόρος γύρω από αυτό;

Γίνεται πολύς λόγος στα φοιτητικά αμφιθέατρα, τους διαδρόμους και τα προαύλια των σχολών, για τις κινδυνολογίες και τις υπερβολές κάποιων, που παρομοιάζουν τη συγκρότηση των Συμβουλίων Διοίκησης με το «τέλος του κόσμου για το Πανεπιστήμιο». Ας βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους. Η αλήθεια, για την κατάσταση που θα ακολουθήσει στις σχολές από εδώ και πέρα, δεν βρίσκεται στον χαρακτηρισμό “τέλος του κόσμου” αλλά κάποιες λέξεις παραπέρα, μιας και το “τέλος του πανεπιστημίου, όπως τουλάχιστον το ξέραμε”, φαίνεται αρκετά κοντά στην πραγματικότητα. Τα Συμβούλια Διοίκησης, θα έρθουν από την πρώτη μέρα της θητείας τους να αλλάξουν άρδην το χαρακτήρα του Πανεπιστημίου, αφού όπως έχουμε ξαναπεί, θα εφαρμόσουν το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου στο σύνολό του. Αν αυτό δε φαίνεται αρκετά άμεσο και “απειλητικό” στους περισσότερους, ας το θέσουμε κάπως διαφορετικά και λίγο πιο πρακτικά. Οι φοιτητικές παροχές που ήδη είναι είδος πολυτελείας, θα εξαφανιστούν, όπως άλλωστε έχει ανακοινωθεί, από το νέο εξάμηνο (έξτρα όροι στη σίτιση και τη στέγαση, κόψιμο δωρεάν συγγραμμάτων κλπ), που όλως τυχαίως θα ξεκινήσει και το νέο μοντέλο διοίκησης τη λειτουργία του συνολικά. Έχει ανακοινωθεί επίσης και η επιβολή διδάκτρων, μετά από κάποια χρόνια σπουδών στο προπτυχιακό και εξ ολοκλήρου στο μεταπτυχιακό. Παράλληλα με αυτά, η εικόνα ενός Πανεπιστημίου που οι άμεσοι εμπλεκόμενοι (φοιτητές, καθηγητές, εργαζόμενοι) μπορούσαν να αποφασίζουν για λογαριασμό τους, ήδη ανατρέπεται, τόσο με τις αντιδημοκρατικές πρακτικές για τις εκλογές των Συμβουλίων, όσο και με το άσυλο, που καταπατείται ήδη αρκετά συχνά από ΜΑΤ και Εισαγγελείς (ΑΠΘ, Γεωπονική, ΑΣΟΕΕ) σπάζοντας “επικίνδυνες” καταλήψεις και απεργίες. Ακόμα και κινήσεις όπως η κατάληψη του κυλικείου στο Γκίνη απ’ το φοιτητικό μας σύλλογο, θα έχουν πλέον να συναντήσουν ένα πολύ πιο αποφασισμένο αντίπαλο.

Ας μην επεκταθούμε όμως περισσότερο. Ας σκεφτεί ο καθένας μας τα παραπάνω, που ήδη τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να συμβαίνουν στο Πανεπιστήμιο και ας αναλογιστεί με τη βοήθεια της φαντασίας του τι πρόκειται να ακολουθήσει με το νέο καθεστώς. Τα νέα αυτά υπερ-όργανα διοίκησης, πλήρως στεγανοποιημένα από τα συλλογικά όργανα των σχολών, χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν, θα έρθουν να εφαρμόσουν το Νόμο (και σίγουρα όποιον άλλο νόμο χρειαστεί στο μέλλον). Θα είναι αυτά που θα κλείνουν συμφωνίες με επιχειρήσεις με σκοπό την «οικονομική ανεξαρτησία» των ιδρυμάτων αφού η κρατική χρηματοδότηση καταργείται. Θα είναι αυτά που θα κόψουν τα δωρεάν συγγράμματα, που θα επιβάλλουν δίδακτρα, που θα εντατικοποιήσουν και θα αυταρχικοποιήσουν ακόμα περισσότερο τις σπουδές μας!

Mπορούμε να κάνουμε κάτι ή το παιχνίδι έχει χαθεί ολοσχερώς;

Μπορεί όντως αυτή τη στιγμή να μετράμε μία ήττα, στο επίπεδο της συγκρότησης των Συμβουλίων Διοίκησης, αφού η παρεμπόδισή της αποτελούσε βασικό στόχο για το φοιτητικό κίνημα και την εκπαιδευτική κοινότητα, στον αγώνα ενάντια στο νέο νόμο. Το ζήτημα όμως είναι να συνειδητοποιήσουμε πως πλέον γεννιούνται νέες απαιτήσεις μιας και η σύγκρουση θα γίνεται με άμεσο και ευθύ τρόπο. Είναι αναμενόμενο πως θα υπάρξουν διάφοροι «πρόθυμοι» καθηγητές αλλά και φοιτητές οι οποίοι θα υπερασπιστούν ενεργά το νέο μοντέλο πανεπιστημίου. Ο αντίπαλος δεν είναι ποτέ αόριστος και αφηρημένος. Τον συναντάμε απέναντί μας. Είναι οι υποστηρικτές του Νόμου και των Μνημονίων, αυτοί που θεωρούν ότι πρέπει να είμαστε «ανοιχτοί» σε νέες ιδέες, όπως τα δίδακτρα και τα διασπασμένα πτυχία, σε παρεμβάσεις των ΜΑΤ και σε τυχόν “επιπλοκές”. Πλέον όμως δε θα υπάρχει η πολυτέλεια της μεσοβέζικης στάσης. Δηλαδή, της στάσης του φοιτητή που δεν εκφέρει άποψη, ή που έχει άποψη άλλα αποφεύγει να την κάνει πράξη. Είναι πραγματικό στοίχημα το αν θα συμβιβαστούμε ή όχι με το νέο περιβάλλον που θα δημιουργηθεί. Η επιμονή μας στο ζήτημα της συμμετοχής στις συλλογικές διαδικασίες, στις κινητοποιήσεις και στους ακτιβισμούς είναι σαφές πως δεν αποτελεί ιδεολογικό ή ηθικό ζήτημα, αλλά άμεση πρακτική αναγκαιότητα που αφορά όλους.

Μπορεί το ρητό “χάσαμε τη μάχη αλλά όχι τον πόλεμο” να φαντάζει γραφικό και τετριμμένο αλλά έτσι είναι. Στο χέρι μας είναι, αυτά τα Συμβούλια που με το ζόρι και με κάθε μέσον μας επιβάλλουν, να μην καταφέρουν να μπουν ουσιαστικά ποτέ στις σχολές μας, οι νόμοι που ψηφίζουν ερήμην μας να μην εφαρμοστούν ποτέ στην πράξη, οι εμπνεύσεις για την ιδιωτικοποίηση και την αυταρχικοποίηση των σπουδών μας να μην πραγματοποιηθούν. Είναι σαφές πως κανείς δε θα μας χαρίσει τίποτα. Αν κατάφεραν ένα χτύπημα απέναντί μας, σημαίνει πως σήμερα πρέπει να γίνουμε ακόμα πιο δυνατοί, ακόμα πιο ενεργοί και ακόμα πιο αποφασισμένοι.

αριστερή κίνηση αρχιτεκτονικής – εαακ

Advertisements
This entry was posted in φοιτητικό κίνημα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s