ΜΜΜ…Απεργία!

Αν κάτι μονοπώλησε το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και των ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες ήταν η εκτεταμένη απεργία των ΜΜΜ και το πώς αυτή αντιμετωπίστηκε από την κυβέρνηση. Μέσα στη γενικότερη σύγχυση που προκλήθηκε και τον ορυμαγδό των δημοσιευμάτων, πολλά ακούστηκαν αλλά μάλλον λίγα ίσχυαν… Οι εργαζόμενοι του ΜΕΤΡΟ, μέσω διαδοχικών συνελεύσεων του σωματείου τους, προχώρησαν σε κινητοποιήσεις με στόχο τη μη ένταξή τους στο ενιαίο μισθολόγιο, πράγμα που θα σήμαινε περαιτέρω περικοπές στους μισθούς τους. Μετά από 8 μέρες απεργίας η κυβέρνηση έδωσε την απάντησή της, κυρήσσοντας την απεργία παράνομη και στη συνέχεια επιτάσσοντας τους απεργούς. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των γεγονότων, και τα υπόλοιπα ΜΜΜ, δηλώνοντας τη συμπαράστασή τους, προχώρησαν επίσης σε κινητοποιήσεις, που αντιστοίχως δέχτηκαν επιθέσεις από την πλευρά της κυβέρνησης.

Γιατί όμως και με ποιον ακριβώς τρόπο η συγκεκριμένη απεργία πήρε τέτοιες διαστάσεις και απασχόλησε τόσο πολύ την κοινή γνώμη;

Σίγουρα ένας πρώτος λόγος είναι ότι μια απεργία σ’ έναν τέτοιο κλάδο γίνεται έντονα αισθητή, αφού “διαταράσσει” την καθημερινότητα του μέσου πολίτη. Του ίδιου μέσου πολίτη που αντιλαμβάνεται ως πλήγμα στη ρουτίνα του τη δυσκολία μετακίνησής του και όχι την εξαθλιωμένη καθημερινότητα στην οποία τον έχουν οδηγήσει. Σαφώς μια τέτοια αντίληψη των πραγμάτων ενισχύεται από ορισμένους “καλοθελητές” των ΜΜΕ, οι οποίοι στην πραγματικότητα αυτής της εξαθλίωσης αντιτάσσουν μια άλλη πραγματικότητα, αυτή κάποιων συντεχνιών που “εμποδίζουν” τους υπόλοιπους εργαζόμενους να πάνε στη δουλειά…που δεν έχουν! (μιας και η ανεργία κυμαίνεται πλέον στο 30% , δηλαδή 1 στους 3 δεν έχει δουλειά για να πάει..!). Με αυτό τον μανδύα ντύθηκε και αυτή η απεργία, ότι δηλαδή εξυπηρετούσε τα συμφέροντα μιας και μόνο συντεχνίας, που μάλιστα δεν δέχθηκε να κάνει τις ίδιες θυσίες με τους υπόλοιπους εργαζόμενους που εντάχθηκαν στο ενιαίο μισθολόγιο για το “κοινό καλό”, ενώ στην πραγματικότητα αυτή η κίνηση της κυβέρνησης αποσκοπεί στη συνολική μείωση των μισθών με πρόσχημα την πάταξη αυτής της “κοινωνικής αδικίας”. Η τραγελαφικότητα της κατάστασης έφτασε στο αποκορύφωμά της με τις δηλώσεις του Σαμαρά, ότι “το μετρό ανήκει στο λαό και όχι σε κάποιες συντεχνίες”, δίνοντας το στίγμα του χρέους των εργαζομένων αυτών απέναντι στην κοινωνία, και καταλήγοντας στο ότι αποτελούν διασπαστικό στοιχείο στην κοινωνική συνοχή. Η αλήθεια όμως βρίσκεται πολύ μακριά απ’ αυτό…

Στην πραγματικότητα ο αγώνας των εργαζομένων στα ΜΜΜ δεν είναι απλά δίκαιος, αφού αντιτάσσεται στη συνολική επίθεση της κυβέρνησης να οδηγήσει το λαό στην εξαθλίωση, αλλά πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα για όλη την κοινωνία στο σήμερα. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο κινηματικής νηνεμίας, τέτοιες ριζοσπαστικές αποφάσεις και πρακτικές αποτυπώνουν μια ιδιαίτερη δυναμική και μπορούν να αποτελέσουν κόμβο για την επανατροφοδότηση των επιμέρους κινημάτων αλλά και συνολικά του λαϊκού κινήματος απέναντι στη μνημονιακή πολιτική. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, η κυβέρνηση επέταξε αυτούς τους εργαζόμενους και επιτέθηκε με τον πιο αυταρχικό τρόπο για να καταστείλλει τον αγώνα τους.

Ένα εύλογο, βέβαια, ερώτημα με βάση τα παραπάνω είναι: το συγκεκριμένο γεγονός αποτελεί απλά μια αυταρχική έκρηξη μιας (ακρο)δεξιάς κυβέρνησης ή μήπως ορίζει μια νέα πραγματικότητα;

Η συνεχής όξυνση της κρατικής καταστολής σε συνδυασμό με τη δράση του παρακράτους και τις φασιστικές επιθέσεις, οι επιθέσεις σε καταλήψεις και στο άσυλο και η επίκληση στη νομιμότητα και την “τάξη” μάλλον μας επιβεβαιώνουν κατάφωρα το δεύτερο. Η δήλωση του Σαμαρά ήταν εξάλλου ξεκάθαρη. Από δω και πέρα, κάθε απεργία θα κυρήσσεται παράνομη, κάθε κοινωνικός αγώνας θα ποινικοποιείται και κάθε αγωνιστής θα διώκεται, σε μια πραγματικότητα που υπερβαίνει ακόμα και τα όρια της δικής τους αστικής νομιμότητας. Στη “νομιμότητα” της νέας πραγματικότητας δεν θα υπάρχει χώρος για καμιά συλλογικότητα, για καμιά φωνή αντίστασης απέναντι στον κυρίαρχο λόγο. Για αυτήν την κοινωνική συνοχή μιλάνε, με τον ένα εργαζόμενο να έρχεται αντιμέτωπος με τον άλλο, αλλά και τον καθένα από μας εξατομικευμένο να προσπαθεί απλώς να επιβιώσει.

Όσο περισσότερο δείχνουν τα δόντια τους με την πολιτική της «μηδενικής ανοχής», τόσο πρέπει να καταλαβαίνουμε τι θέλουν να προλάβουν. Αυτή η πολιτική θέλει να περάσει το δικό τους φόβο για μία γενικευμένη εξέγερση, στην πλευρά των αγωνιζόμενων μέσα απ’ τις ποινικές διώξεις, τους δικαστικούς μηχανισμούς, την καταστολή κλπ. Πρόκειται για μια τακτική, η οποία αποβλέπει στην εξατομίκευση, στη συνεχή διαίρεση ανάμεσα σε καταληψίες, απεργούς και μη, ως διαίρεση ανάμεσα σε εγκληματίες, προνομιούχους και μεροκαματιάρηδες. Το ερώτημα, λοιπόν, συνεχώς επανατοποθετείται: θα “τσιμπήσει” η κοινωνία σ’ αυτές τις επικοινωνιακές τεχνικές (πράγμα που για να είμαστε ειλικρινείς, εν μέρει συμβαίνει) ή θα (αυτο)προσδιορίσει τις ανάγκες, τις διεκδικήσεις και τους εχθρούς της μακριά απ’ τη διαμεσολάβηση και τις υποδείξεις των ΜΜΕ και της κυβέρνησης;

Αν αυτοί οι τύποι μας λένε «τα κεφάλια κάτω» για να χτίσουμε τη «νέα, σταθερή, ασφαλή και τακτοποιημένη Ελλάδα», μάλλον θα πρέπει να «σηκώσουμε κεφάλι»..!

αριστερή κίνηση αρχιτεκτονικής- εαακ

Advertisements
This entry was posted in γενικά κινηματικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s