Δ.Σ.;;; μας συγχωρείτε; πώς είπατε;

Κατά  καιρούς  γίνεται μια κουβέντα γύρω από τα προβλήματα που εντοπίζονται στο φοιτητικό μας σύλλογο σε σχέση με τη μειωμένη  συμμετοχή φοιτητών στις διαδικασίες του, την αναποτελεσματικότητα των διαδικασιών αυτών, την  αποδιοργάνωσή  του και τελικά την  ίδια του την  ζωντάνια. Το άνοιγμα μιας τέτοιας κουβέντας,  αποτελεί  σίγουρα  ένα αρκετά υγιές και θετικό στοιχείο από μόνο του, μιας και εκφράζει ένα ενδιαφέρον  και μια αγωνία για την καλύτερη λειτουργία του συλλόγου. Παρόλα αυτά, θεωρούμε πως αν όντως κάποιος θέλει να συμβάλει σε μία τέτοια κουβέντα θα πρέπει να το κάνει με τρόπο, ο οποίος να αγγίζει την ουσία της.

Ειδικά τη φετινή χρονιά που φαίνεται και “αριθμητικά” μια μειωμένη συμμετοχή των φοιτητών στις πολιτικές διαδικασίες, με όχι ιδιαίτερα μαζικές συνελεύσεις (π.χ. σχετικές με το Σχέδιο Αθηνά), με τη συμμετοχή στις φοιτητικές εκλογές την περασμένη βδομάδα να πέφτει πάνω από  17% σε σχέση με πέρυσι (στοιχείο βέβαια που δεν είναι αποκομμένο με το ευρύτερο κλίμα που υπάρχει αυτή την περίοδο), γίνεται σαφές πως δε μπορούμε να παίρνουμε πλέον “στα ψιλά” το ζήτημα της απαξίωσης των συλλογικών διαδικασιών.

Επειδή ακριβώς για μας αποτελεί ένα συνεχές επίδικο, θεωρούμε πως η επίλυση του προβλήματος  βρίσκεται ακριβώς στον πυρήνα του. Στη συμμετοχή δηλαδή των φοιτητών στις διαδικασίες αυτές, ως μια καθημερινή κουλτούρα και αντίληψη για το τι σημαίνει συλλογικότητα, δράση και πολιτική απ’ τα κάτω, μακριά από την απάθεια και τις λογικές ανάθεσης που κυριαρχούν. Αν θέλει λοιπόν κάποιος να αναμετρηθεί με αυτήν την παθητικότητα  και  ει δυνατόν να συμβάλει στην επανανοηματοδότηση των διαδικασιών του συλλόγου, αυτό δε μπορεί παρά να περνάει μέσα από την πρακτική εμπλοκή του στο ζήτημα της ενεργοποίησης των φοιτητών.

Σε αυτό το σημείο, δε μπορούμε παρά να αναφερθούμε στην αφορμή που μας δόθηκε για να γράψουμε αυτό το κείμενο. Τις τελευταίες μέρες υπάρχει μία συζήτηση που προκαλείται από ένα κομμάτι φοιτητών (συγκεκριμένων πολιτικών δυνάμεων) και αφορά την επανασυγκρότηση του Διοικητικού Συμβουλίου (ΔΣ) του συλλόγου. Τα ΔΣ είναι όργανα των φοιτητικών συλλόγων που συγκροτούνται κάθε χρόνο μετά τις φοιτητικές εκλογές ανάλογα με τα αποτελέσματα κάθε συλλόγου. Το ΔΣ αποτελείται από 9 έδρες που μοιράζονται αναλογικά στους συμμετέχοντες στις εκλογές με βάση τα ποσοστά τους. Πρόκειται δηλαδή για ένα αντιπροσωπευτικό όργανο, που οι συνεδριάσεις του καταλήγουν σε αποφάσεις του Φοιτητικού Συλλόγου. Εδώ και αρκετά χρόνια αποτελούμε μία απ’ τις λίγες σχολές πανελλαδικά που έχει καταργήσει πρακτικά αυτό το όργανο, μιας και επικρατούσε (και ελπίζουμε να επικρατεί ακόμα) η άποψη πως τις αποφάσεις του ο Φοιτητικός Σύλλογος πρέπει να τις παίρνει μόνο μέσα από διαδικασίες που προβλέπουν την άμεση και ισότιμη συμμετοχή κάθε φοιτητή σε αυτές, δηλαδή τις γενικές συνελεύσεις.

Σε ποιο πρόβλημα λοιπόν πάει να απαντήσει η επανασυγκρότηση ενός τέτοιου οργάνου, του ΔΣ;

Αν το πρόβλημα είναι πως «οι συνελεύσεις δεν πάνε και πολύ καλά», θα περίμενε κάποιος καλοπροαίρετα, να δει απ’ αυτόν που το λέει, να κάνει τα πάντα ώστε αυτή η κατάσταση να αντιστραφεί και να βελτιωθεί. Αντιθέτως, αυτό που παρατηρούμε εμείς είναι στη χειρότερη περίπτωση απαξίωση και απουσία, ενώ στην καλύτερη πως όποτε πάμε να συζητήσουμε για ζητήματα που μας αφορούν άμεσα και έχουν ένα ενδιαφέρον, να προκαλείται μια αντιπαράθεση «κοινοβουλευτικού-τηλεοπτικού τύπου» που ελάχιστοι μπορούν να παρακολουθήσουν και να εκφυλίζεται η συνέλευση σε ένα αποκρουστικό παιχνίδι εντυπώσεων.

Αν απ’ την άλλη το πρόβλημα είναι πως «παραείμαστε ανοργάνωτοι», δε μπορούμε να μη σχολιάσουμε πως μια τέτοια άποψη ποντάρει εντέχνως σε μια «αισθητική» ανάγκη για το ΔΣ. Ακριβώς γι’ αυτό προβάλει το γενικόλογο επιχείρημα της «ανοργανωσιάς», που στην προκειμένη περίπτωση λύνεται με μια αντιπροσωπευτική («οργανωμένη») δομή, το ΔΣ. Αντί λοιπόν, (και εδώ) η οργάνωση να συνδέεται με την προσπάθεια να έχουμε μαζικές και ζωντανές συνελεύσεις, βλέπουμε πως κάτι τέτοιο προσπερνάται εύκολα (και βολικά) για να καταλήξει στην ανάγκη του  ΔΣ.

Αυτού του τύπου οι προσεγγίσεις, για μας όχι μόνο δεν απαντάνε στην ουσία του ζητήματος, αλλά επί της ουσίας το αναπαράγουν και το εντείνουν. Αποπροσανατολίζοντας τους φοιτητές από το πραγματικό ζήτημα, αυτό της καθημερινή συμμετοχής, ενισχύουν την απάθεια και την λογική της επίλυσης των προβλημάτων απ’ τους «ειδικούς». Ακόμα λοιπόν κι αν κάποιοι επιμένουν στην ανάγκη του ΔΣ, είναι τουλάχιστον αυτονόητο πως δεν μπορούν να το ανασυγκροτήσουν …έτσι, είτε επειδή οι ίδιοι το αποφάσισαν μια μέρα, είτε επειδή έκαναν ανακοινώσεις στα μαθήματα, είτε επειδή κάλεσαν ένα πρώτο, to know us better ΔΣ, που θα είναι μάλιστα ανοιχτό στους φοιτητές που θέλουν να το παρακολουθήσουν – μη φανεί πως είναι και κάνα κλειστό όργανο… (καλό θα ήταν βέβαια να ενημέρωναν τους φοιτητές που καλούν, πως οι μόνοι που παίρνουν αποφάσεις σε αυτό είναι οι 9 που έχουν τις έδρες).

Τα όργανα ενός συλλόγου συγκροτούνται ή διαλύονται απ’ τον ίδιο το σύλλογο και τις διαδικασίες του. Ούτε εμείς, ούτε άλλη πολιτική συλλογικότητα, ούτε κάποια παράταξη, ούτε κάποια ομάδα φοιτητών μπορεί από μόνη της να αποφασίζει κάτι τέτοιο. Αν λοιπόν κάποιοι (που προφανώς είναι δικαίωμά τους) έχουν την άποψη πως αυτό το όργανο πρέπει να ξανά-υπάρξει, θα πρέπει να καταλάβουν πως κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μόνο με απόφαση ενός σοβαρού πολιτικού μεγέθους του Συλλόγου, ύστερα από ενημέρωση, πολιτική ζύμωση και αντιπαράθεση που θα εμπλέξει όσο το δυνατόν περισσότερους φοιτητές.

Εμείς απ’ τη μεριά μας, για όλους τους παραπάνω λόγους θα είμαστε απόλυτα αντίθετοι σε αυτήν την προσπάθεια και καλούμε όποιο φοιτητή υπερασπίζεται το δικαίωμά του να συμμετέχει ισότιμα σε κάθε απόφαση του φοιτητικού συλλόγου, να συμβάλει στην πράξη τόσο στο να μην συγκροτηθεί αυτό το όργανο, όσο και στο ζωντάνεμα και τη μαζικότητα των συνελεύσεων. Σε τελική ανάλυση, ο φοιτητικός σύλλογος συζητάει και αποφασίζει για τα ζητήματα που τον αφορούν και κρίνει τελικά την κατάληξή τους. Αν ο ίδιος ο σύλλογος δε δράσει, αν ο ίδιος δεν ισχυροποιήσει, με τη μαζική συμμετοχή του, τις διαδικασίες του και δε νοηματοδοτήσει έτσι στην ύπαρξή του, να είμαστε σίγουροι ότι κανένας σωτήρας, κανένα όργανο και καμία νέα δομή δε θα φέρει την άνοιξη…

αριστερή κίνηση αρχιτεκτονικής – εαακ

Advertisements
This entry was posted in φοιτητικό κίνημα and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s