Δύο ώρες και «κάτι»…

Η αντιμετώπιση των εκάστοτε αγώνων των εργαζόμενων από πλευράς κρατικής εξουσίας και ΜΜΕ τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, μπορεί να πει κανείς ότι διαγράφει μια πορεία (κάποιες φορές και γραμμική), η οποία είναι περίπου η εξής: Αρχικά ο αγωνιζόμενος κλάδος διασύρεται στα μέσα, με τις διεκδικήσεις του να παρουσιάζονται ως συντεχνιακές και μόνο, σε μια προσπάθεια απομόνωσής του από τους υπόλοιπους εργαζόμενους και τελικά το σύνολο της κοινωνίας. Αυτό καταλήγει στο γνωστό πλέον χαρακτηρισμό του κάθε αγωνιζόμενου, ως “εχθρού της κοινωνικής συνοχής”, αντίπαλου του “εθνικού συμφέροντος” κ.α. Αφού λοιπόν “νομιμοποιηθεί” κατά τον παραπάνω τρόπο, έρχεται να εφαρμοστεί η κρατική καταστολή, είτε με τη θεσμική της έκφραση (με διάφορα πλέον μέσα), που ορίζει τις απεργίες παράνομες, αντισυνταγματικές κλπ, είτε με τη φυσική, αυτήν δηλαδή της καταστολής των απεργιών στο δρόμο.

Τελευταίο θύμα της αντιμετώπισης αυτής είναι η απεργία των καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, κατά τη διάρκεια των πανελλαδικών εξετάσεων. Πριν καλά καλά οριστικοποιηθεί η απεργία( προτού ψηφιστεί δηλαδή από τις τοπικές ΕΛΜΕ η πρόταση του Δ.Σ της ΟΛΜΕ), η κυβέρνηση χρησιμοποίησε το αγαπημένο της, όπως φαίνεται τελευταία, μέσο της επιστράτευσης. Ουσιαστικά δηλαδή απαγορεύουν στους εργαζόμενους να απεργήσουν και τους απειλούν με απόλυση και με ποινικές κυρώσεις που μπορεί να οδηγήσουν μέχρι και σε φυλάκιση! Πώς αλλιώς άλλωστε να αντιμετωπίσει κανείς αυτούς τους “τεμπέληδες που για δύο ώρες παραπάνω δουλειά την εβδομάδα παίζουν με το άγχος, το μέλλον και τα όνειρα χιλιάδων παιδιών”;

Σε απλά μαθηματικά βέβαια αυτές οι δύο ώρες εξισώνονται με χιλιάδες απολύσεις εκπαιδευτικών (όπως επιτάσσουν άλλωστε τα μνημόνια), περαιτέρω μειώσεις στους μισθούς τους, δυνατότητα μετάθεσής τους ανά πάσα ώρα και προς όποιο μέρος θέλει το υπουργείο, συγχωνεύσεις τμημάτων, τάξεων, ακόμη και σχολικών μονάδων κ.α. Ωστόσο, παρά την αναγνώριση του προβλήματος, θα πει κανείς ότι δε δικαιολογείται σε καμία περίπτωση απεργία αυτή τη στιγμή. Κανένας καθηγητής δε μπορεί να θέτει σε ομηρία τους μαθητές σε περίοδο εξετάσεων, κανένας λιμενεργάτης δε μπορεί να απεργεί καλοκαίρι, όπως και κανένας εργαζόμενος στο μετρό δε μπορεί να απεργεί σε περιόδους αυξημένης κίνησης. Προσπαθούν να μας πείσουν πως κάθε απεργία τέτοιου τύπου (και όχι μόνο) είναι απειλητική για το κοινωνικό σύνολο και την καθημερινότητά του, την ώρα που οι ίδιοι ανακοινώνουν, ψηφίζουν τα μέτρα ακριβώς πάνω στην περίοδο που καίει τον κόσμο.

Θα έπρεπε λοιπόν πριν βιαστεί κανείς να κρίνει το δίκαιο ή όχι του αγώνα που διεξάγεται, να προβληματιστεί κατά πόσο τυχαίο είναι το γεγονός ότι το προεδρικό διάταγμα για τους καθηγητές ψηφίστηκε στη Βουλή λίγες εβδομάδες πριν τις πανελλαδικές, θέτοντάς τους το δίλημμα, είτε να αποδεχτούν τα μέτρα ως έχουν (για την ώρα τουλάχιστον), είτε να αγωνιστούν άμεσα και “απέναντι στους μαθητές και τις οικογένειές τους”.

Θα έπρεπε μάλλον να αναλογιστεί επίσης ποιό είναι αυτό το μέλλον που όλοι επικαλούνται και για το οποίο όλοι “κόπτονται” τελευταία. Μήπως είναι το μέλλον που έχουν ορίσει οι ίδιοι που κρίνουν και καταστέλλουν τις απεργίες; Για τους μαθητές οι αβέβαιες σπουδές και τα αυριανά πτυχία χωρίς αντίκρισμα, για τους φοιτητές η ανεργία και η εργασία χωρίς δικαιώματα, για τα σχολεία και τις σχολές οι συγχωνεύσεις και οι καταργήσεις, για τους καθηγητές και τους εργαζόμενους οι απολύσεις, οι μειώσεις των μισθών, οι μεταθέσεις και ο παραπάνω φόρτος εργασίας. Είναι η υποβάθμιση της εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα και η τελική διάλυσή της. Είναι η καταδίκη μιας ολόκληρης γενιάς καθηγητών και φοιτητών στην ανεργία και την εργασιακή ανασφάλεια.

Γιατί όταν ο αγώνας αφορά την εναντίωση ενός κλάδου της εκπαίδευσης στην πολιτική αυτή της διάλυσης, αλλά και κάθε εργατικής αντίδρασης σε καιρό κρίσης, όχι απλά πρέπει να αναγνωρίσουμε το δίκιο του και να τον στηρίξουμε νοητά αλλά θα πρέπει να πάρουμε μέρος σ’ αυτόν. Πόσω μάλλον όταν ο κάθε αγωνιζόμενος κατασυκοφαντείται, απομονώνεται μεθοδευμένα και σ’ αυτό το αυταρχικό πλαίσιο καταλήγει να “επιστρατεύεται”.

Επειδή τελικά το επίδικο δεν είναι οι δυο ώρες, αλλά είναι πολλά παραπάνω πράγματα, τα οποία όχι μόνο μας ενδιαφέρουν αλλά μας αφορούν άμεσα, πρέπει να πάρουμε θέση.

αριστερή κίνηση αρχιτεκτονικής – εαακ

Advertisements
This entry was posted in γενικά κινηματικά and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s