Πάντα η καρδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται…

Η κυβέρνηση του Ερντογάν εδώ και καιρό εφάρμοζε μία πολιτική ενάντια στα συμφέροντα του λαού και υπέρ των μονοπωλιακών εταιριών. Με τα υποτιθέμενα αναπτυξιακά προγράμματα σε πολλές περιοχές διαπράχτηκαν οικολογικά εγκλήματα για να μετατραπούν αυτές σε εργοτάξια, όπου επικρατούν φρικτές εργασιακές συνθήκες και μισθοί εξαθλίωσης. Ο Ερντογάν και το επιτελείο του, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα Τούρκικων και ξένων επιχειρηματικών ομίλων επέλεξαν την άγρια καταστολή σε κάθε λαϊκή αντίδραση που υπήρξε.

Προσπαθώντας να συντηρητικοποιήσει απόλυτα την τουρκική κοινωνία εφαρμόστηκαν απαγορεύσεις που έφτασαν μέχρι την ποινικοποίηση των δημόσιων φιλιών μεταξύ των ζευγαριών, την ποτοαπαγόρευση στις γειτονιές, ακόμα και το μακιγιάζ των γυναικών στους δημόσιους χώρους, κ.λπ.
Φυσικά στο πλαίσιο της ευρύτερης αυταρχικής στροφής δίνεται πρώτης τάξεως ευκαιρία για να επιτευχθούν οι πολυπόθητες για το κράτος και το διεθνές κεφάλαιο αντεργατικές μεταρρυθμίσεις: Απαγορεύσεις απεργιών, βάναυση καταστολή κάθε διαδήλωσης, καινούργιοι νόμοι και νομοσχέδια που καταργούν κάθε δημοκρατικό δικαίωμα των εργατών, έχει δημιουργήσει μία τεράστια αντίδραση μέσα στους εργαζόμενους και το λαό.

Μία απ’ τις τελευταίες πράξεις της κυβέρνησης είναι η διαμόρφωση της πλατείας Ταξίμ. Σύμφωνα με το σχέδιο, η ιστορική πλατεία θα γίνει πεζοδρόμιο, αλλά θα φτιαχτούν μεγάλα εμπορικά κέντρα, τζαμιά, κρατικές υπηρεσίες. Παρά τις μεγάλες αντιδράσεις, η κυβέρνηση δήλωνε ότι είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στην υλοποίηση. Φαίνεται πως ο χώρος δεν ικανοποίησε πλήρως τα εμπλεκόμενα συμφέροντα και αποφασίστηκε να καταργήσουν και το πάρκο «Γκεζί» που είναι δίπλα στην πλατεία ως μία αλάνα αναψυχής.

Εδώ και μέρες ο κόσμος μαζευόταν στην πλατεία για να σταματήσει τα έργα. Η αστυνομία, όπως κάθε φορά, με τον πιο άγριο και βίαιο τρόπο προχώρησε στην διάλυση των συγκεντρώσεων και σε συλλήψεις. Η στάση της κυβέρνησης όχι μόνο δεν κατέστειλε τις λαϊκές κινητοποιήσεις, αλλά δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερη αντίδραση και στην πλατεία Ταξίμ δεκάδες χιλιάδες κόσμος ξεκίνησε να διαδηλώνει. Η αστυνομία με αύρες, πυροσβεστικά και χιλιάδες πάνοπλους αστυνομικούς επιτέθηκε ενάντια στους διαδηλωτές. Οι διαδηλωτές δεν έκαναν πίσω και συνέχισαν σηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων σχεδόν σε κάθε περιοχή, και κάθε συνοικία μετατράπηκε σε χώρο διαδηλώσεων. Εν τω μεταξύ, το δικαστήριο αποφάσισε σε χρόνο ρεκόρ να σταματήσουν οι εργασίες ενώ η κυβέρνηση δήλωσε ότι η αστυνομία χρησιμοποίησε υπερβολική βία και θα προχωρήσει στην διερεύνηση της υπόθεσης. Προστέθηκε ακόμα ότι το λάθος της κυβέρνησης είναι ότι δεν μπορούσε να εξηγήσει καλά στην κοινή γνώμη το σκοπό των έργων(!). Απ’ την άλλη μεριά ο Ερντογάν υπογράμμισε πως τα γεγονότα χρησιμοποιήθηκαν με ιδεολογικές κατευθύνσεις και υπονομεύθηκαν απ’ τους προβοκάτορες.

Μπορεί η αφορμή για την εξέγερση των εργατικών και λαϊκών μαζών στην Τουρκία να ήταν το κόψιμο των δένδρων του πάρκου Γκεζί της πλατείας Ταξίμ, ωστόσο οι βαθύτερες αιτίες είναι άλλες. Είναι οι ίδιες που δύο χρόνια πρίν οδήγησαν τον ελληνικό λαό να συγκεντρωθεί και να απαιτήσει το αίμα του πίσω στην πλατεία Συντάγματος. Είναι ίδιες με αυτές που οδηγούν τον ένα λαό μετά τον άλλο στην αγανάκτηση, στην οργή και την εξέγερση ιδιαίτερα σ’ ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου. Δηλαδή η εκμετάλλευση, η ανεργία, η φτώχεια, η εξαθλίωση, η πείνα και φυσικά ο αυταρχισμός, η καταπίεση, τα βάρβαρα κατασταλτικά μέτρα.

Από χώρα σε χώρα υπάρχουν διαφορές και ιδιομορφίες αλλά υπάρχει μια βασική αιτία πίσω από όλα τα γεγονότα, τους μεγάλους αγώνες, τις μεγάλες ανατροπές και εξεγέρσεις που συμβαίνουν ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Είναι η παγκόσμια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης και της λειτουργίας του. Το σύνθημα που ακούγεται από τα χείλη εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών «Η Ταξίμ θα γίνει Ταχρίρ!», δείχνει όχι μόνο τις διαθέσεις τους αλλά και τις δυνατότητες ενός τέτοιου αγώνα. Ας δούμε λοιπόν τις κινήσεις αυτές, όχι ως μια ακόμα καταδικασμένη σπασμωδική αντίδραση αλλά σαν τις ωδύνες του νέου που παλεύει να γεννηθεί αναγκαία μέσα από τις στάχτες του παλιού. Ας σηκώσουμε το γάντι όχι απλά αλληλέγγυοι αλλά συνοδοιπόροι απέναντι στην καταπίεση που βιώνουμε καθημερινά.

 

αριστερή κίνηση αρχιτεκτονικήςεαακ

Advertisements
This entry was posted in φοιτητικό κίνημα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s