Για το φοιτητικό σύλλογο, την απάθεια και την ανάθεση

Αφορμή για το κείμενο αυτό ήταν οι φοιτητικές εκλογές και η μεγάλη αποχή του φοιτητικού σώματος από αυτές. Αφορμή ήταν ακόμα η αποχή και τα αποτελέσματα του δικού μας συλλόγου και κυρίως η κατάσταση αδράνειας την οποία αυτός διανύει μετά τις καταλήψεις του φθινοπώρου. Αφορμή τελικά για μας είναι μια λογική ανάθεσης που φαίνεται να χαρακτηρίζει το τελευταίο διάστημα τους φοιτητές και τη νεολαία γενικότερα, φαινόμενο που δεν εκφράζεται μόνο σαν κινηματική αδράνεια, αλλά και σαν απάθεια στην καθημερινότητα και συνοψίζεται στη λογική του ατομικού δρόμου. Ας γίνουμε όμως πιο αναλυτικοί…

Τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών φέτος, πέρα από την ηχηρή νίκη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ πανελλαδικά (που έσπευσε να χαιρετίσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός), συνοδεύτηκαν από μεγάλη μείωση της συμμετοχής των φοιτητών σε αυτές. Η αποχή χρίστηκε από τα ΜΜΕ “ο μεγάλος νικητής και φέτος”, όπως κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια, δίνοντας στην κοινή γνώμη το στίγμα μιας νεολαίας αδιάφορης για την πολιτική εν γένει, που έχει αφήσει πίσω της τον απαρχαιωμένο και νοσηρό φοιτητικό συνδικαλισμό και δεν επιθυμεί να εμπλακεί σε όποια πολιτική ή συλλογική διαδικασία. Τα συμπεράσματα γι’ αυτούς σαφή: γενικευμένη απάθεια πάνω στα πολιτικά επίδικα ή στην καλύτερη περίπτωση ανάθεση της επίλυσης των προβλημάτων στους σωτήρες της γαλάζιας αγκαλιάς, τους εγγυητές της ομαλότητας και των ανοιχτών σχολών, της ανάπτυξης και της νομιμότητας. Τοποθέτηση εξαιρετικά βολική για τα αστικά επιτελεία, που ξεμπερδεύουν με τη νεολαία και τις διεκδικήσεις της.

Θα πει κάποιος βέβαια, είναι οι εκλογές το πεδίο όπου κρίνονται όλα; Και άρα, σύμφωνα με αυτό, η πρωτιά της ΔΑΠ και η μικρή συμμετοχή σημαίνουν ότι το φοιτητικό κίνημα έχει πεθάνει; Σε καμιά περίπτωση… Το διαψεύδει άλλωστε αυτό η ίδια η πραγματικότητα. Για να μην παρεξηγηθούμε, δε θεωρούμε (ούτε θεωρήσαμε ποτέ) ότι οι εκλογές είναι η πιο κεντρική και καθοριστική διαδικασία του φοιτητικού κινήματος. Αποτελούν παρ’ όλα αυτά μια πολιτική διαδικασία για κάθε σύλλογο, που αποτυπώνει πολιτικούς συσχετισμούς (με τρόπο που απασχολεί την εκάστοτε κυβέρνηση) και συνεπώς η ενεργή και καθολική συμμετοχή είναι αναγκαία. Τελικά αυτό είναι και το διακύβευμα για κάθε διαδικασία του συλλόγου: το πως δηλαδή ο καθένας από μας γίνεται κομμάτι αυτής, τη διαμορφώνει και καθορίζει το αποτέλεσμά της. Για να μη μιλάμε όμως γενικά και να μπορέσουμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα άμεσα, ας δούμε λίγο την κατάσταση του δικού μας συλλόγου το τελευταίο διάστημα.

Είμαστε ένας από τους πιο ενεργούς συλλόγους πανελλαδικά, με συχνές διαδικασίες και πρωτοπόρο ρόλο στα κινήματα. Φέτος το είδαμε αυτό, στην αρχή του ακαδημαϊκού έτους, με τις καταλήψεις στο πλευρό της απεργίας των εργαζομένων του ιδρύματος, όπου μέσα από μαζικές επαναλαμβανόμενες γενικές συνελεύσεις ο σύλλογος εντόπιζε και συζητούσε κάθε φορά τα επίδικα του αγώνα, μαζικοποιούσε τις δράσεις και την εξωστρέφειά τους, με τρόπο οριζόντιο και αμεσοδημοκρατικό, ώστε ο καθένας να είναι υπεύθυνος και ταυτόχρονα κομμάτι του ότι συμβαίνει. Παρ’ όλο που ο αγώνας αυτός έληξε άδοξα (αφού μεθοδεύτηκε η λήξη της απεργίας), ο κοινός αγώνας τόσων μηνών άφησε παρακαταθήκες μέσα από τις κοινές συλλογικές διαδικασίες για το πως πρέπει να παλεύουμε συλλογικά και ανυποχώρητα.

Από το τέλος των κινητοποιήσεων όμως μέχρι και σήμερα, ο σύλλογος έχει δείξει μια απίστευτη αδράνεια στο να μπορέσει να διεξάγει την όποια συλλογική διαδικασία στο εσωτερικό του, για οποιοδήποτε θέμα, ειδικά αν λάβουμε υπόψη πως δεν βρισκόμαστε σε περίοδο ειρήνης εντός του πανεπιστημίου. Οι ελλείψεις από τη διαθεσιμότητα των διοικητικών αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητας, παράλληλα με την εξωτερική αξιολόγηση, τη σύσταση οργανισμού και κανονισμού για το ίδρυμα, τις διαγραφές, το σχέδιο Αθηνά 2. Δεν μπορέσαμε να υπάρξουμε μαζικά ούτε στις φοιτητικές εκλογές, αν σκεφτούμε τη μεγάλη αποχή και εκεί, και κυρίως την απουσία πολιτικού διαλόγου πάνω σε συγκεκριμένα επίδικα. Ακόμη και στα διάφορα δευτερεύοντα για μας επίδικα, όπως αυτό της επαναφοράς της κουβέντας για το Δ.Σ., δεν έχει οριστεί το πλαίσιο της συζήτησης και οι όροι ουσιαστικής εμπλοκής από όλους. Αντίθετα, οι μόνες κουβέντες που εντοπίζονται να γίνονται στους διαδρόμους αφορούν τη σύνθεση, την οικοδομική και το 8α, σε ένα συνεχή αγώνα δρόμου για τη διόρθωση και το φωτορεαλιστικό. Είναι κουβέντες που θα είχαν κάθε νόημα να γίνονται συλλογικά και από τη σκοπιά της συλλογικής οχύρωσης απέναντι σε υπερβολικές απαιτήσεις ή αυθαιρεσίες (έχουν γίνει πολλάκις στο παρελθόν). Γίνονται όμως ακόμα και αυτές από μια ατομικιστική σκοπιά, πιο πολύ δηλαδή για να συγκρίνει ο ένας τις ελλείψεις του σε σχέση με τον άλλο και να μπει ενημερωμένος στην κούρσα του ανταγωνισμού.

Γιατί όμως είναι σημαντική η συμμετοχή στις συλλογικές διαδικασίες; Από τα παραπάνω φαίνεται πως τέτοια ερωτήματα, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν δεδομένα, θα πρέπει να επαναπροσεγγιστούν και να αναδιατυπωθούν.

Οι συλλογικές διαδικασίες, και άρα οι συλλογικοί αγώνες και η έννοια της συλλογικής διεκδίκησης, είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για τους εργαζόμενους και τη νεολαία να παλεύουν για τα συμφέροντά τους. Μέσα από συλλογικούς και μαχητικούς αγώνες εξασφαλίστηκαν εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις, κατοχυρώθηκαν λαϊκές ελευθερίες και κοινωνικές παροχές. Με τον ίδιο τρόπο βγήκε δυναμικά στο δρόμο και το φοιτητικό κίνημα για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Πέρα όμως από αυτό (που για μας είναι και αυτονόητο), η συλλογική διεκδίκηση/συγκρότηση και γενικά ο συλλογικός δρόμος είναι εκείνος που μπορεί να έρθει συνολικά σε ρήξη με την κυρίαρχη ιδεολογία και τις λογικές της. Καλλιεργεί τη συλλογικότητα-συντροφικότητα, την αλληλεγγύη στη βάση των κοινών συμφερόντων και διεκδικήσεων και μια διαφορετική (από την κυρίαρχη) αντίληψη στο άτομο (σαν κομμάτι πλέον ενός συνόλου) για την ίδια τη ζωή. Είναι αυτή που τελικά πρέπει να καταλήγει σε επιμέρους αλλά και συνολική ρήξη με το κοινωνικοοικονομικό σύστημα.

Όλα αυτά δεν περιγράφονται από πλευράς μας για να αποποιηθούμε των ευθυνών για την κατάσταση του συλλόγου και των διαδικασιών του. Το μερίδιο που μας αναλογεί το γνωρίζουμε και προσπαθούμε με συλλογικό τρόπο να συμβάλλουμε στην βελτίωση της κατάστασης. Το ζητούμενο είναι να κατανοήσουμε όλοι πως στη συλλογική ευθύνη ενυπάρχει και η ατομική, η ευθύνη δηλαδή καθενός από μας προσωπικά για τις αδυναμίες του συλλόγου. Η μη συμμετοχή και εμπλοκή με τα όσα διαδραματίζονται, η απουσία από τη λήψη και υλοποίηση των αποφάσεων, η αδιαφορία και η στροφή στον ατομισμό είναι όλα εκείνα τα στοιχεία που τροφοδοτούν την εγκατάλειψη της συλλογικής δομής. Είναι εκείνα τα στοιχεία που ενισχύουν λογικές ανάθεσης-επίλυσης των προβλημάτων από “ειδικούς” που εκφράζονται ακόμη και από πολιτικές συλλογικότητες μέσα στο σύλλογο, των οποίων η δράση και η ρητορεία καταλήγουν σε συγκεκριμένες πρακτικές-υλικές δομές(προσπάθεια συγκρότησης ΔΣ κ.α.). Είναι εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν το προφίλ ενός ατόμου αποκομμένου από τη συλλογική συγκρότηση, έρμαιο απέναντι στις εξελίξεις, που δεν έχει παρά να περιμένει από σωτήρες ένα καλύτερο μέλλον. Και αυτό το άτομο, που δεν υπάρχει ποτέ από μόνο του αλλά μαζί με άλλα συνιστούν σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, είναι που αναπαράγει όλες τις λογικές της ανάθεσης, της αδράνειας και της υποταγής, είναι αυτό που τελικά ενσωματώνεται και καθυποτάσσεται καλύτερα στο σύστημα και τις ανάγκες του.

Ειδικά για την νεολαία στην Ελλάδα του 2014, που έχει αντιμετωπίσει 5 χρόνια μνημονίων και λιτότητας, 60% ανεργία, εργασιακή επισφάλεια, διαλυμένα πτυχία και εργασιακά δικαιώματα και μηδαμινή προοπτική για το μέλλον, ο κίνδυνος της ενσωμάτωσης και της υποταγής είναι ξεκάθαρος. Μπροστά στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε, μπροστά στο τέρας του φασισμού και ενός ανελέητου κοινωνικού κανιβαλισμού που επιτάσσει, θα πρέπει να απεγκλωβιστούμε από τα όρια της ατομικότητάς μας και τις αυταπάτες της προσωπικής επιβίωσης-ανέλιξης και να καταλάβουμε πως ο δρόμος για τη διεκδίκηση των ζωών μας περνάει μέσα από την αναζήτηση των κοινών μας αφετηριών. Ή θα πάρουμε συλλογικά και ατομικά την απόφαση να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, μέσα από ενεργό δράση, συμμετοχή στα κινήματα και ενδυνάμωση των συλλογικών μας δομών ή θα αφεθούμε στη δίνη της ατομικής περιπλάνησης, της μετανάστευσης και της εξαθλίωσης. Και η τοποθέτηση πάνω στο δίλημμα αυτό μπαίνει επιτακτικά. Γιατί οι καιροί μπορεί να είναι δύσκολοι, είναι όμως κυρίως απαιτητικοί.

Advertisements
This entry was posted in φοιτητικό κίνημα. Bookmark the permalink.

One Response to Για το φοιτητικό σύλλογο, την απάθεια και την ανάθεση

  1. Ο/Η εΓΩ λέει:

    Yπαρχουν φειγ βολαν εναντια στην φασιστικοποιηση της Αεκ και της κοινωνιας η οποια πρωτη επιτυγχανεται μεσω του ονοματος του γηπεδου και λογω του επικειμενου παναθλιου σχηματος.
    Πρεπει να γκρεμιστει ολη η αρχιτεκτονικη του υποσταση οπως και να αλλαξει ονομα.
    Αντι να στελνουν το λαο για βρουβες και για κερακια και αντι το γηπεδο να ειναι χωρος οπου συνηπαρχουν λαοι και ανθρωποι ερχεται ενας και επειδη ειναι δεξιος η ακροδεξιος αλλαζει το προφιλ μιας ομαδας βοηθωντας ετσι την χρυση αυγη.
    Ο συριζα το κκε και η ανταρσια πρεπει να ξυπνησουν και να αντιδρασουν.
    Εδω η χρυση αυγη εχει μεγαλο ποσοστο και αντι να υπαρχουν αποψεις κατα του εθνικισμου υπαρχουν τα αντιθετα με επιδοτηση των χαμενων πατριδων των αυτοκρατοριων της αγαμιας του συντηρητισμου κλπ.
    Η παλη εναντια σε αυτα πρεπει να ειναι κοινη και βλεπετε σε τετοιες κρισιμες στιγμες οτι μπορει καποιοι αντι να βαλουν τα δυνατα τους να πολεμησουν τον χριστιανοεθνικισμο να γελανε

    Eδω αποδεικνυεται τι αντιφασιστες ειναι καποιοι.
    Τα αιτηματα θα επρεπε να ητανε να γκρεμιστει η εκκλησια και να παρει τα λεφτα ο λαος
    .Τα λεφτα της εκκλησιας δεν ειναι δικα τους.
    Αντι να υπαρχουν αβαντες σε αυτα τα τιποτενια πραγματα πρεπει να υπαρξει αντισταση

    Παμε ολοι μαζι.
    Ολες οι φωνες να ενωθουν-
    κατω τα πνευματικα τανκς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s