ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, ΤΕΤΑΡΤΗ 17/12, 12:00, ΤΜΑΧ

ΟΛΟΙ στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου Αρχ/κής, την Τετάρτη 17/12, στις 12:00, στο Τμαχ.

αναλυτικά το κάλεσμα:

Για όσα διακυβεύονται αυτές τις μέρες…

Τις τελευταίες μέρες σημάδεψε ο αγώνας, και τελικά η νίκη του Νίκου Ρωμανού. Μετά από 30 μέρες σε απεργία πείνας και μία μέρα σε δίψας ο Ρωμανός πάλεψε “χορεύοντας με το θάνατο” για να του δοθούν οι εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται, ώστε να μπορέσει να παρακολουθεί τα μαθήματα στο ΤΕΙ που εισήχθη. Η κυβέρνηση έδειξε το ανάλγητο και αυταρχικό πρόσωπό της, αφού αρνιόταν πεισματικά τη δικαίωση των αιτημάτων του Ρωμανού, βάζοντας με τον τρόπο αυτό την υπογραφή της στον πιθανό θάνατό του. Οι μαζικές πορείες αλληλέγγυης που είδαμε τις προηγούμενες μέρες, με τους δεκάδες συλλογικούς φορείς που είχουν πάρει αποφάσεις στήριξης του αγώνα του Ρωμανού (σωματεία, σύλλογοι -όπως και ο δικός μας-), με τις οξυμμένες μορφές αντίστασης που αναδύθηκαν (καταλήψεις δημοσιών κτιρίων, συγκρουσιακές πρακτικές, κλπ) άσκησαν πολύπλευρες πιέσεις σε ολόκληρο τον κυβερνητικό συνασπισμό εξουσίας. Ενάντια στην πάγια κρατική πολιτική “ειδικής” μεταχείρισης όσων αγωνίζονται μέσα από τη φυλακή, που εκφράζεται με εξοντωτικές ποινές, παρατεταμένες προφυλακίσεις, στέρηση αδειών, σκληρή βία που πάει να πάρει θεσμική μορφή με τις φυλακές τύπου Γ’, έγινε πραγματικότητα μια νίκη που χρόνια είχε να επιτευχθεί.

Η εκδικητική πολιτική του κράτους απέναντι στους φυλακισμένους αγωνιστές, είναι η ίδια πολιτική που χτυπά καταλήψεις και απεργίες, χτυπά το άσυλο, καταστέλλει και προσπαθεί να τρομοκρατήσει όποιον αγωνίζεται. Είναι το γενικότερο πλαίσιο προώθησης του δόγματος “νόμος και τάξη” στην κοινωνία, με το οποίο έχουμε έρθει αντιμέτωποι στις κινητοποιήσεις όλου του προηγούμενου διαστήματος (από την καταστολή φοιτητικών κινητοποιήσεων και απεργιών μέχρι και τις απαγορεύσεις συναθροίσεων-διαδηλώσεων) και το οποίο είδαμε στην πιο ακραία του μορφή με το σχέδιο αστυνομοκρατίας και αποκλεισμού του κέντρου στις 6 και 7 Δεκέμβρη αλλά και στην περικύκλωση –κατάφωρη καταπάτηση των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων- των Σύρων προσφύγων και τη βίαιη απομάκρυνσή τους και μεταφορά τους στο αλλοδαπών από ΜΑΤ. Οι αγώνες που δικαιώνονται –όπως αυτός του Ρωμανού- δίνουν ελπίδα και προοπτική στις διεκδικήσεις και στους αγώνες ολόκληρης της κοινωνίας, ότι μπορούν να πετυχαίνουν μικρές και μεγάλες νίκες παρά τη “μηδενική ανοχή” της αστικής πολιτικής, που ορίζει πως δε θα επιτρέπεται σε κανέναν, είτε άτομο είτε συλλογικό φορέα, να “σηκώσει κεφάλι”.

Ο αγώνας ενός νεολαίου δίνει ακόμη περισσότερο το στίγμα σε κάθε φοιτητή ότι δε μπορεί να συναινεί με την πραγματικότητα την οποία βιώνει όπως αποτυπώθηκε στη σύνοδο των πρυτάνεων. Οι προϋπολογισμοί των πανεπιστημίων να είναι απομειωμένοι στο μισό, οι διοικητικοί υπάλληλοι ακόμα να περιμένουν την επαναπρόσληψή τους, οι επικείμενες αναδιαρθρωτικές αλλαγές να εγκριθούν από τις Συγκλήτους κάθε ιδρύματος, οι αναγγελίες για τις πρώτες 80.000 διαγραφές φοιτητών -οι περισσότεροι από το ΕΚΠΑ- να είναι γεγονός. Τη νέα πραγματικότητα που εγγράφεται σε όλη την κοινωνία η νεολαία μπορεί πρώτη να την αναχαιτίσει με τους συλλογικούς αγώνες που πάντοτε έδινε.

Την ίδια στιγμή, και μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού στη Βουλή, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την επίσπευση εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας (πρώτη ψηφοφορία 17/12), τονίζοντας πως χρειάζεται να επιτευχθεί κλίμα ευρείας εθνικής συναίνεσης και πολιτικής σταθεροποίησης. Αυτό από μόνο του δείχνει τα αδιέξοδα στα οποία περιέρχεται η κυβερνητική πολιτική, ακόμα και αν ευαγγελίζεται την πανηγυρική έξοδο από τα μνημόνια και το success story, καταδεικνύει όμως και την προσπάθεια επιμήκυνσης της παραμονής της στην εξουσία, με στόχο να βαθύνει περαιτέρω την επίθεση σε βάρος εργαζομένων και νεολαίας (νέο μνημόνιο, συνταγματική αναθεώρηση). Αναδεικνύει πως, ακόμα και όταν το κράτος δολοφονεί, το αστικό επιτελείο κάνει επικλήσεις νομιμότητας και επικαθορίζεται ως ο εγγυητής της ομαλότητας. Σε κάθε ενδεχόμενο, και κόντρα σε λογικές νηνεμίας και ηττοπάθειας, θα πρέπει να αντιληφθούμε πως δεν υπάρχει κανένα περιθώριο αναμονής. Καλούμαστε στο τώρα να αναμετρηθούμε με σοβαρά επίδικα για τις διεκδικήσεις και το μέλλον μας, για κεκτημένα και ελευθερίες, για την υπεράσπιση της ύπαρξής μας ατομικά και συλλογικά, τόσο εντός του πανεπιστημίου όσο και εκτός. Μαζί με τους εργαζόμενους, τους μαθητές και τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια, να δημιουργήσουμε ένα μαζικό και μαχητικό κίνημα ανατροπής που θα βάλει τέλος σ’ αυτήν την πολιτική.

Advertisements
This entry was posted in προτάσεις+αποφάσεις [γσ], φοιτητικό κίνημα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s